Tο πιο εύκολο πράγμα σήμερα είναι να οργιστεί κανείς, ή να βυθιστεί στην κατάθλιψη. Να λοιδορήσει και να καταδικάσει. Να κλάψει και να θρηνήσει. Αλλά όλα αυτά είναι η χειρότερη υπηρεσία που θα είχε κανείς να προσφέρει. Τη δύσκολη ώρα δεν χρειαζόμαστε ούτε πένθιμα εμβατήρια – ούτε, νομίζω, αγωνιστικούς παιάνες για να δώσουμε τη μάχη απέναντι σε ανύπαρκτους εχθρούς, ανακηρύσσοντας τους εμπειρογνώμονες σε μάγισσες και τους δανειστές σε σατανιστές. Στο κάτω-κάτω, δεν ήρθαν με το ζόρι. Είναι σκληρό, είναι δυσάρεστο, αλλά εμείς τους καλέσαμε. Και τους καλέσαμε επειδή τους έχουμε ανάγκη.

Είναι πικρό ποτήρι για κάθε χώρα η υποδοχή του ΔΝΤ. Αλλά οι χώρες και οι κοινωνίες δεν τελειώνουν, δεν παραιτούνται, δεν παραδίδονται και δεν συνθηκολογούν με την Ιστορία. Το τίμημα για το πολιτικό σύστημα και την ευθύνη, τη βαριά ευθύνη που του αναλογεί, είναι ότι θα χάσει σε μεγάλο βαθμό και για απροσδιόριστο χρόνο το δικαίωμα άσκησης της ουσιαστικής εξουσίας. Αλλά πέρα από αυτό ατζέντα για τη χώρα υπάρχει και με τα γκρίζα κουστούμια καθισμένα στις καρέκλες που δεν τίμησαν οι Έλληνες στους οποίους ανατέθηκε η διαχείριση των κρατικών πραγμάτων.

Και πιστεύω πως η ατζέντα έχει στην κορυφή της δύο στόχους:

Η έλευση των Ευρω-Αμερικανών δανειστών και επιτηρητών μαζί βρίσκει τη χώρα σε κατάσταση πλήρους πολιτικής αμηχανίας. Οι ώρες είναι βέβαια δύσκολες, αλλά αυτός είναι λόγος παραπάνω για μια διαφορετική στάση. Στο δίλημμα “ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε” που ισχύει κατεξοχήν και για την ίδια, η πολιτική τάξη τόσο πολύ δεν αλλάζει ώστε υιοθετεί τη γνωστή της στάση: κάνει πως δεν το άκουσε, προσπαθεί να το αποφύγει – ακόμη και τώρα που οι ευρωτραπεζίτες και το ΔΝΤ είναι εγκατεστημένοι στην πλατεία Συντάγματος.

Τι είδαν από τον 6ο όροφο της οδού Νίκης; Ακριβώς απέναντι, τα τρία μεγάλα ξενοδοχεία της πρωτεύουσας ήταν κλειστά. Απεργία. Τα μεγαλύτερα καταστήματα της Αθήνας ήταν σιδηρόφρακτα από τα συστήματα ασφαλείας που εγκατέστησαν στα Δεκεμβριανά του 2008. Μπλόκο. Και σήμερα θα δουν πάλι διαδηλώσεις και απεργίες. Σιγά μην κλάψουν, σιγά μη φοβηθούν. Μαθημένοι είναι. Όπου πάνε έτσι τους υποδέχονται. Εδώ δεν έχουν καν δώσει ακόμη το ρευστό...

H Ελλάδα ζει με οδυνηρό τρόπο τη μετάβαση από την εποχή των επιδοτήσεων στην εποχή της χρεωκοπίας. Τη μετάβαση από το “προσεχώς Βουλγάρες” στο “προσεχώς ΔΝΤ”. Μέσα στο θολό σκηνικό, μέσα στη γενική ρευστότητα που επιτείνουν ο φόβος και η αβεβαιότητα, ακόμη και ό,τι γίνεται στη σωστή κατεύθυνση, χάνεται από τη βιτρίνα. Από τη μία επειδή η βιτρίνα μας είναι πια γεμάτη σκόνες, από την άλλη επειδή ό,τι κάνουμε τώρα, σε σχέση με τα προβλήματα, μοιάζει “πολύ λίγο, πολύ αργά”.

Τώρα που βρέθηκε και η μεγάλη “γιάφκα” του Επαναστατικού Αγώνα, και η παράσταση έλαβε τέλος, στο αστυνομικό της σκέλος τουλάχιστον, είναι η στιγμή για μερικά κεντρικά πολιτικά συμπεράσματα από τη μόνη καλή είδηση που έχει παραγάγει η χώρα τον τελευταίο καιρό. Τρία σημεία έχουν ένα ενδιαφέρον που ξεπερνά και αυτή την εξαιρετικής σημασίας εξάρθρωση μιας τρομοκρατικής οργάνωσης που συνιστούσε διαρκή απειλή για τους στόχους της – και για τη χώρα.

Σημείο πρώτο – και εξαιρετικά παρήγορο: έχει καταρρεύσει πλήρως, δεν υπάρχει ούτε ίχνος, από το κλίμα συμπάθειας ή ανοχής προς τους αυτόκλητους ένοπλους εκδικητές, σωτήρες και ό,τι άλλο. Η κοινωνική απάθεια, και συχνά (αυτή η τύψη θα μας κυνηγάει...) η διάχυτη συμπάθεια για τη 17 Νοέμβρη και τους ομοίους της στις δεκαετίες, κυρίως του 80 και δευτερευόντως του 90, δεν έχει απλώς μειωθεί. Έχει μηδενιστεί. Το θέμα δεν αφορά ένα μικρό ή μεγαλύτερο κύκλο υποστηρικτών. Το ζήτημα είναι η στάση της ευρείας κοινωνίας. Και αυτή έχει αλλάξει καταλυτικά.