Κατακραυγή, που είναι η λέξη η οποία κυριαρχεί στα συναισθήματα των ανθρώπων, στις αναλύσεις των ειδικών και στα πρωτοσέλιδα του Τύπου στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Πέρα από αυτήν, όμως, υπάρχει μια παράμετρος της νέας κρίσης στη Μέση Ανατολή που αφορά άμεσα τη χώρα μας, ιδιαίτερα λίγες μέρες μετά την επίσκεψη του Ερντογάν στην Αθήνα.

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις από την οπτική της Άγκυρας προσδιορίζονται από τη συνολική στόχευση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Αν ο κ. Ερντογάν ήρθε όπως ήρθε, αν υπάρχει μια διαφορετική προσέγγιση, μια απόσταση από το παρελθόν (που αποτυπώθηκε στα βροντερά γέλια της τουρκικής αντιπροσωπείας όταν οι διερμηνείς μετέφρασαν τη φράση του Γιώργου Παπανδρέου πως οι Έλληνες έχουν έναν πραγματικό φόβο μήπως η Τουρκία πάρει ένα νησί του Αιγαίου) – αν συμβαίνουν όλα αυτά είναι επειδή έχει αλλάξει ριζικά ο προσανατολισμός της Τουρκίας.

Η προσδοκία, για την ακρίβεια: η φιλοδοξία της, είναι να γίνει ένας κεντρικός παίκτης στην ευρύτερη περιφέρεια, με έμφαση στο ρόλο της προς τις παραδοσιακές σφαίρες επιρροής της χώρας: Καύκασος, Ιράν, Περσικός (ή Αραβικός, αν προτιμάτε) Κόλπος και, κατεξοχήν, Μέση Ανατολή.

Oφείλουμε όλοι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον Τάσο Μαντέλη. Γιατί ο κ. Μαντέλης έκανε μια μεγάλη χάρη στους πολίτες και στο πολιτικό σύστημα. Πηγαίνοντας στη Βουλή, και μιλώντας όπως μίλησε, με τον κυνισμό του απόλυτου συμβιβασμού με την ηθική απαξία και με την αλαζονεία του προστατευμένου από την παραγραφή, έδειξε σε όλους αυτό που αποστρέφοντας το βλέμμα αρνούνταν να δουν, χρόνια και χρόνια. Το πραγματικό, αποκρουστικό πρόσωπο της εκφυλισμένης δημόσιας ζωής.

Ας πούμε πια τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μαντέλης δεν είναι εξαίρεση. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα, αυτό είναι το μεγάλο ζήτημα της πολιτικής στη χώρα στην ύστερη μεταπολίτευση. Ότι οι Μαντέληδες είναι η νόρμα. Είναι ο κυρίαρχος τύπος του πολιτικού. Που ξεκινάει, ενδεχομένως, με γνήσιες προθέσεις, διαφθείρεται τάχιστα από την εξουσία, εθίζεται στη νομή της και είναι διατεθειμένος να κάνει τα πάντα σε βάρος της χώρας, των πολιτών και του εαυτού του για να την διατηρήσει, μέσα από το φαύλο σύστημα του σταυρού προτίμησης – που ακόμη υπάρχουν πολιτικοί που τον υπερασπίζονται ως “δημοκρατική κατάκτηση” και διεκδικούν τη διατήρηση περιφερειών με πολλές έδρες. Και πολύ ψωμί, φυσικά...

Πριν από 20 χρόνια, ένα βράδυ, μεσάνυχτα, σε ένα κανάλι που δεν υπάρχει πια και λεγόταν “Κανάλι 29”. Τότε εμφανίστηκε ο άλλοτε πανίσχυρος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και μέσα από ένα πολύωρο παραλήρημα, τελικά, ψέλλισε αυτό που όλοι ήξεραν, αλλά κανείς ποτέ δεν είχε ομολογήσει. Είπε “ναι”, είχε πάρει δύο εκατομμύρια ευρώ από τον Κοσκωτά, γιατί είχε (λέει) παιδιά που σπούδαζαν στην Αμερική και ήταν σε ανάγκη. Εκείνα τελείωσαν σε ένα Ειδικό Δικαστήριο, σε ένα “δεν δύναμαι” που ήταν τα τελευταία λόγια του και σε ένα θάνατο που πρόλαβε τη βέβαιη καταδίκη. Έτσι άφησε το όνομα “Κουτσόγιωργας” ως συνώνυμο της διαφθοράς, του ηθικού στίγματος, της πολιτικής απαξίας. Όταν κάποιος στην Ελλάδα θέλει να προσβάλει πολιτικό, τον αποκαλεί “Μένιο”.

Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Γιατί δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξαναδώ σε ριμέικ εκείνα τα πλάνα, με τη θέση της υποκρισίας (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 80, τότε που ήθελε και τις αξίες σωστές και την τσέπη γεμάτη) να την έχει πάρει ο ακραίος κυνισμός (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 90, τότε που η γεμάτη τσέπη αρκούσε για κοινωνικό διαβατήριο και οι αξίες είχαν ήδη πάει περίπατο).

Όσο κι αν το ξέρουν και το ξέρουμε όλοι – η εικόνα ακόμη σοκάρει. Θα έλεγα “ευτυχώς”. Το τελευταίο παρήγορο μέσα στην αποκρουστική εικόνα του άθλιου αυτού υποκειμένου που φέρει τον τίτλο του “πρώην υπουργού” είναι ότι, άλλοι πραγματικά κι άλλοι δήθεν, έστω κάποιοι όμως αισθάνονται ή έχουν την ανάγκη να δηλώσουν σήμερα σοκαρισμένοι από το απεχθές θέαμα του Τάσου Μαντέλη.

Αντρέα, χάσαμε... Δε λέω για το Βγενόπουλο, για το Λοβέρδο λέω. Η υπόθεση του Ασφαλιστικού και του ναυαγίου του νομοσχεδίου στις Βρυξέλλες είναι αποκαλυπτική για πολλά πράγματα.

Πρώτα από όλα για το πώς αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και οι υπουργοί της το μνημόνιο που υπέγραψε με το περίστροφο (αυτό που ήταν στο τραπέζι...) να την κοιτάει με την κάννη καπνισμένη. Το βλέπει περίπου σαν ελληνική υπουργική ρύθμιση, σαν ένα προεδρικό διάταγμα ή ένα νόμο του ελληνικού κράτους, σαν -ας πούμε...- γενικό πολεοδομικό κανονισμό. Με τον κανονισμό χτίζονται μερικά σπίτια, τα πιο εμφανή στο κέντρο. Γύρω-γύρω, σου λέει, θα φτιάξουμε και ένα μάτσο αυθαίρετα. Η διαφορά είναι ότι στην Ελλάδα, όταν χτίζεις χωρίς άδεια, έρχεται η πολεοδομία και φεύγει κατά τι πλουσιότερη.

Στο στυφό κόσμο των Ευρωπαίων, όταν συμβαίνει το ίδιο, έρχεται ένα κλιμάκιο του τοπικού ψυχιατρικού καταστήματος για να δει ποιος παρεφρόνησε και επιχειρεί να χτίσει χωρίς άδεια. Συμπέρασμα πρώτο: τα ελληνικά κόλπα τελείωσαν...

Αλλά αυτό το συμπέρασμα δεν είναι το πιο ενδιαφέρον. Υπάρχουν δυο άλλα, πιο σημαντικά για το μέλλον.