Θα ακούσατε, ίσως, στις ειδήσεις και θα διαβάσατε –λιγότερο πιθανό αυτό- στους τίτλους των εφημερίδων τη θριαμβευτική ανακοίνωση της κυβέρνησης: «ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα». Δεν φαντάζομαι να το πιστέψατε… Εσείς είστε έμπειροι πια. Μετά από πεντέμιση χρόνια εξάσκησης, δεν τσιμπάτε άλλο σε μια ακόμη από τις γνωστές επικοινωνιακές «μούφες». Κι εδώ άλλη μία από τα ίδια. Δήλωση: «ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα».

Διαβάζεις τη ρύθμιση και είναι όλα όπως τα περιμένεις: κανένα, ΚΑΝΕΝΑ, μα Κ Α Ν Ε Ν Α όμως, κλειστό επάγγελμα δεν ανοίγει.

Με ένα από τα γνωστά καλοκαιρινά νομοσχέδια, ο Άρης Σπηλιωτόπουλος αποφάσισε να βάλει λουκέτο σε καμμιά σαρανταριά ξεχασμένα από το Θεό και από τους υποψηφίους τμήματα των ΤΕΙ όλης της χώρας. Πολύ σωστά.

Αλλά γιατί κλείνουν αυτά τα τμήματα; Το πρόβλημά μας είναι τα κτίρια, η ΔΕΗ και το νερό, οι καθαρίστριες και οι φύλακες; Ή, κατεξοχήν, γιατί φτάσαμε να υπάρχουν τμήματα που να μοιάζουν με βενζινάδικα της δεκαετίας του 60 στη Route 66; Ποιο μηχανισμό έχει το υπουργείο Παιδείας για να παρακολουθεί την έκπτωση και τον αργό θάνατο τέτοιων τμημάτων; Ήξερε τι συμβαίνει; Ήξερε πως δεν ήταν παρά μόνον αποθήκες δήθεν φοιτητών, υπηρεσίες παροχής αναβολής στράτευσης, που εξαφανίστηκαν μόλις εφαρμόστηκε η βάση του δέκα για την εισαγωγή;

Πριν από μερικές μέρες ο Προκόπης Παυλόπουλος απαγόρευσε (ξανά) τη δημοσίευση δημοσκοπήσεων 15 μέρες πριν από τις εκλογές. Η εξήγησή του ήταν ότι η κατάργηση της προηγούμενης απαγόρευσης, από τον ίδιο το Θόδωρο Ρουσσόπουλο που την είχε εμπνευστεί και επιβάλει, «δεν απέδωσε» και «δημιούργησε σύγχυση».

Ευτυχώς, εκείνη την ημέρα ο κ. Παυλόπουλος δεν βρήκε στο πιάτο του (στο «17» ή το Cibus) καμμία τρίχα. Γιατί τότε, παντοδύναμος καθώς είναι, απουσία ενεργού πρωθυπουργού, στην καλύτερη των περιπτώσεων, θα είχε απαγορεύσει τη λειτουργία εστιατορίων στη χώρα. Στη χειρότερη περίπτωση, θα μας είχε υποχρεώσει να κυκλοφορούμε χρω κεκαρμένοι. Όλοι με την ψιλή. Όλοι γουλί.

Το freecity.gr δεν ξεκινάει σήμερα για τον επαναστατικό συμβολισμό της ημέρας. Είναι 14 Ιουλίου, αλλά δεν έχει τη φιλοδοξία να καταλάβει κάποια Βαστίλλη των Μέσων, να γκρεμίσει τα τείχη της ενημέρωσης και να δώσει υποσχέσεις που, όπως συνέβη και στο παρελθόν, καταλήγουν σε Διευθυντήριο και Τρομοκρατία (και μην υποτιμάτε την ικανότητα ενός μπλογκ να τρομοκρατήσει). Δεν διακατέχεται από ναπολεόντειο σύνδρομο.

Η φιλοδοξία του είναι πολύ πιο περιορισμένη. Η λειτουργία του έχει αφετηριακό στόχο να δώσει μια προσωρινή επαγγελματική διέξοδο σε ανθρώπους που βρέθηκαν από τη μια μέρα στην άλλη στη δίνη μιας μεγάλης κρίσης. Θα πείτε, ίσως, «και τι μας ενδιαφέρει εμάς πού και πώς θα βρει δουλειά ένας δημοσιογράφος», επειδή έμεινε άνεργος; Θα σκεφτείτε, ίσως, ότι οι δημοσιογράφοι γενικά είναι πιο καλοταϊσμένοι από τους περισσότερους άλλους μισθωτούς, επειδή βρίσκονται πιο κοντά στην εξουσία, και σιτίζονται –άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο- από τα ψίχουλά της, μερικοί μάλιστα καταφέρνουν να γίνονται και συνδαιτυμόνες. Και, μήπως, οι δημοσιογράφοι έκαναν κάτι παραπάνω όταν άλλοι έχαναν τις δουλειές τους;