Ασφαλώς είναι εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη η απόφαση της επιτροπής για τη Ζήμενς να ανοίξει τους λογαριασμούς πολλών και σημαντικών προσώπων για να δούμε ακριβώς αυτό που είναι η ουσία όλων των σκανδάλων: από πού ξεκινούσε το χρήμα και πού κατέληγε. Μετά, το γιατί και το πώς δεν θα είναι δύσκολο να το συμπεράνει ο οποιοσδήποτε. Η απόφαση, όπως δείχνει και ο κατάλογος των ονομάτων, δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε απλή υπόθεση. Και γι'αυτό ακριβώς επιτρέπει τρία βασικά συμπεράσματα:

Πρώτον, μια μεγάλη απορία για όσους εξακολουθούν να έχουν απορίες. Πόσο βαθιά μπορεί να πηγαίνει η διαφθορά, πέρα από την ορατή πολιτική κρούστα, στους μηχανισμούς του κράτους και της διοίκησης, στις ζωτικές λειτουργίες της χώρας, από την οικονομία μέχρι τη δικαιοσύνη, ώστε αυτό το στοιχειώδες, το προφανές και αυτονόητο, το άνοιγμα δηλαδή ΟΛΩΝ, χωρίς εξαίρεση, των λογαριασμών που ακούμπησαν ή υπάρχει υπόνοια ότι ακούμπησαν μαύρο χρήμα από τα ταμεία της Siemens, δεν συμβαίνει παρά μόνον σήμερα, μετά από χρόνια υποτιθέμενων ερευνών. Καλά, τι ακριβώς έρευνα γινόταν έως τώρα. Και με ποια εμπιστοσύνη θα απευθυνθεί αύριο ο πολίτης σε μια Δικαιοσύνη που στο μείζον αποδεικνύεται ελαστική και ανεπαρκής έως θλιβερά διάτρητη;

Tη χθεσινή μέρα, τα κόμματα θα την πληρώσουν άσχημα. Γιατί όταν φτιάχτηκαν οι εξεταστικές, ο πήχυς των προσδοκιών ήταν στο πάτωμα. Άλλη μια συμπαιγνία, πίστευαν όλοι. Μετά το πράγμα πήρε άλλη τροπή. Πολλοί πίστεψαν πως, κοίτα να δεις, κάτι πάει να αλλάξει. Μάθαμε πράγματα, πιέστηκαν άνθρωποι, άνοιξαν στόματα. Δεν είναι όλα ελεγχόμενα. Ο πήχυς ανέβηκε. Και χτες οι κοινοβουλευτικοί που έχουν αναλάβει τις έρευνες έκαναν δύο προσπάθειες και πέρασαν από κάτω και στις δύο.

Πρώτον, Βατοπέδι. Όλοι ήξεραν πως για ένα τέτοιας δημοσιότητας σκάνδαλο, που συνέτριψε μια κυβέρνηση και βύθισε ένα μέρος από την αφρόκρεμα της πολιτικής ελίτ στην ανυποληψία, τερματίζοντας άδοξα σταδιοδρομίες και φιλοδοξίες, γκρεμίζοντας στο τέλος έναν Πρωθυπουργό (πριν καν μάθουμε γιατί θα έπρεπε από καιρό να έχει φύγει), για ένα τέτοιο σκάνδαλο λοιπόν καλό θα ήταν να μην ζήσουμε το αναμενόμενο χάπι έντ: ο καθείς και το πόρισμά του κι όλα μαζί κάτω από το χαλί.

Οι πολίτες ξέρουν την κοινή λογική. Το Βατοπέδι είναι σχεδόν κατ'αποκλειστικότητα γαλάζιο σκάνδαλο επειδή εκτυλίχθηκε επί Ν.Δ. Η Ζήμενς είναι κυρίως πράσινο σκάνδαλο για τον προφανή λόγο ότι οι περισσότερες λαδο-συμβάσεις υπογράφτηκαν τα πολλά χρόνια της διακυβέρνησης από το ΠΑΣΟΚ. Αλλά η προσωποποίηση ευθυνών είναι διαφορετική υπόθεση. Και περίμεναν λίγη περισσότερη γενναιότητα από όλους – συμπεριλαμβανομένων των πρωταγωνιστών.

Kαι τώρα τι θα απογίνουμε χωρίς τον Άκη; Οι άνθρωποι αυτοί, ο Άκης, ο Μαντέλης, ο Βουλγαράκης, ο Παυλίδης, και οι άλλοι τελειωμένοι ήσαν μια κάποια λύσις. Για την ακρίβεια: ήσαν και είναι η ΜΟΝΗ λύσις που βλέπει ως σανίδα σωτηρίας το πολιτικό σύστημα του οποίου υπήρξαν κολώνες και αστέρες.

Η ύβρις φέρνει την πτώση. Η ύβρις των πολιτικών στην Ελλάδα για δεκαετίες ήταν η αίσθηση της απόλυτης ατιμωρησίας. Η αίσθηση ότι βρίσκονταν εγγυημένα στο απυρόβλητο της παραγραφής και της συνενοχής. “Έλα μωρέ τώρα... Ποιός τα ψάχνει; Ποιόν συμφέρει να τα ψάξει;”

Μπροστά ήταν και μπροστά είναι όλοι αυτοί. Μόνο που παλιά, όταν το σύστημα δούλευε κι έκοβε μονέδα (για την ακρίβεια: δανειζόταν μονέδα) η πρώτη σειρά ήταν σούπερ λουξ, ύφος χιλίων καρδιναλίων και παράσημα από τις μάχες για την πατρίδα και τη δημοκρατία. Τώρα, που οι υπερπατριώτες αποκαλύφθηκαν εθνοκάπηλοι, τώρα που οι αρχιδημοκράτες ελέγχονται κάλπικοι, η πρώτη σειρά είναι αυτή που εισπράττει δεκάρικα και απαξία.

Τι γίνεστε; Βρε πώς περνάει ο καιρός... Πότε ήταν τελευταία φορά. Τετάρτη, ε; Ναι, Τετάρτη. Την Πέμπτη είχαμε απεργία – οι ηχολήπτες μας εργάζονταν κανονικά, ως εκ τούτου δεν είχαμε ειδήσεις. Την Παρασκευή, εμείς εργαζόμασταν κανονικά. Απεργούσαν, όμως, οι ηχολήπτες μας. Ως εκ τούτου δεν είχαμε ειδήσεις. Μετά, Σαββατοκύριακο. Να ξεκουραστούμε και λιγάκι... Δεν θα μας ψοφήσουν στη δουλειά οι Ευρωπαίοι! Έλεος...

Αυτές τις μέρες συνέβησαν πολύ ωραία πράγματα. Για παράδειγμα: Λοβέρδος-Τόμσεν, σημειώσατε ένα. Ποιός είναι ο Τόμσεν; Είναι ο κακός των κακών, ο επικεφαλής της τρόικας.

Ο Λοβέρδος, λένε κάποιοι στις Βρυξέλλες (με αθηναϊκές πλάτες), έπαιξε επικοινωνιακό παιχνίδι. Φούσκωσε το θέμα της αναπλήρωσης των συντάξεων. Ο εκπρόσωπος του Ρεν έδωσε συνέντευξη στο Βήμα και είπε “ποτέ δεν είπαμε κάτι τέτοιο, μας παρεξηγήσατε...”. Πόσο παρεξήγηση μπορεί να έγινε; Διότι ο Λοβέρδος ποτέ δεν είπε πως τον φώναξε η τρόικα στο ξενοδοχείο της για να του κάνει άσεμνες προτάσεις. Η περίφημη πίεση για το κόψιμο των συντάξεων στο μισό (συμπεριλαμβανομένης της εθνικής σύνταξης) ειπώθηκε κατηγορηματικά, πιεστικά και επαναλαμβανόμενα σε συσκέψεις των 15 ατόμων. Ανάμεσα σε αυτούς ήταν και εκπρόσωποι της Διεθνούς Οργάνωσης Εργασίας. Γιατί δεν τους ρωτάνε, όσοι αμφισβητούν ότι ειπώθηκε;