Είπαμε να αποφεύγουμε τις θεωρίες της συνωμοσίας, αλλά πρέπει να βοηθάνε και οι συνωμότες. Ο οίκος Moody's διάλεξε τη χθεσινή μέρα για να ανακοινώσει μια τετραπλή (ναι, τετραπλή) υποβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της Ελλάδας. Δεν ισχυρίζομαι ότι το ελληνικό ομόλογο είναι το σύγχρονο ανίστοιχο του ρωμαϊκού solidus. Αλλά το timing έχει μια σημασία, ως προς τα κίνητρα και τις προθέσεις.

Γιατί να ανακοινώνεται η “βαθμολογία” στα τέλη Μάρτη, ας πούμε, όταν ήμασταν στο χείλος του γκρεμού, εντάξει... Αλλά να γίνεται την ημέρα που πιστοποιείται για πρώτη φορά από τους ελεγκτές που έχουν στα χέρια τους όλα τα πραγματικά, και αυτή τη φορά μη αμφισβητούμενα στοιχεία, την ημέρα που λέγεται ο πρώτος καλός λόγος για τις προσπάθειες της χώρας και της κυβέρνησης, όταν αρχίζει να φαίνεται κάποιο φως στο βάθος του τούνελ, ε, αυτό δείχνει μάλλον πως δεν θέλουν όλοι να βγει η Ελλάδα ξανά στον αφρό.

Όταν ξεκινούσε η εξεταστική για τη Ζήμενς, η γενική πρόβλεψη ήταν πως θα σκουπίσει τις αμαρτίες του παρελθόντος κάτω από το χαλί και ο ρόλος της θα είναι να θάψει, κι όχι να αποκαλύψει, ευθύνες. Δεν συνέβη. Και δεν συνέβη, επειδή τα γεγονότα αποκτούν τη δική τους δυναμική όταν κάποιος ασχολείται με αυτά. Ποτέ κανείς, σε μια δημοκρατία τουλάχιστον, δεν μπορεί να ελέγξει τους πάντες και τα πάντα, δεν μπορεί να στοιχίσει μια κοινωνία, μια Βουλή, ούτε καν ένα σώμα βουλευτών, πίσω από τους δικούς του στόχους, πολύ περισσότερο στόχους άνομους και ανήθικους.

Ο πρώτος που κατέβαλε το τίμημα της αβελτηρίας, νομίζοντας ότι τα πράγματα στην κρίση συμβαίνουν όπως και στις χλιδάτες μέρες, ήταν ο Μαντέλης. Ήρθε με το χαμόγελο και τον κυνισμό της παραγραφής, κατέρρευσε μέσα σε λίγες μέρες. Μετά ο Άκης, είδε να βγαίνουν από το ντουλάπι σκελετοί δεκαετιών και οφσόρ ων ουκ έστιν αριθμός. Και δεν θα είναι οι μόνοι.

Πείτε μοναχικοί δημοσιογράφοι που επέμεναν να ερευνούν όταν όλα τα 'σκιαζε το χρήμα, πείτε το μέσα που εκπροσωπούν διαφορετικά μπλοκ συμφερόντων – το αποτέλεσμα είναι ότι ο τύπος έπαιξε και στη Ζήμενς, όπως και στο Βατοπέδι και σε πολλά άλλα, καίριο ρόλο στο να μην αποστειρωθεί το σκάνδαλο, να μην σφραγιστεί το καπάκι των αποκαλύψεων για όσα είχαν συμβεί, να μην παραγραφούν, κυρίως, στη συνείδηση της κοινής γνώμης, ώστε -όταν ήρθε και ο πολιτικός χρόνος- να υπάρχει και διάθεση και τρόπος για να πιάσει η καθαρών προθέσεων έρευνα το νήμα. Η δημοσιότητα (ξαναλέω: ανεξάρτητα από τις προθέσεις και τα κίνητρά της) είναι το διαλυτικό του μπλάνκο.

“Εύρηκα”. Φλασιά. Άκουσα στον Αθήνα 984 το Γιάννη Λοβέρδο να εξανίσταται για το λογαριασμό της ΔΕΗ και τις νέες χρεώσεις που ανακάλυψε στο έντυπο και βρήκα ότι η αρνητική αυτή προσέγγιση είναι εντελώς λάθος. Αντίθετα. Το χαράτσι δεν είναι πρόβλημα. Είναι η λύση.

Διότι, φίλε μου, είναι απλό. Στους νέους λογαριασμούς της ΔΕΗ που λάβατε ή θα λάβετε υπάρχει μια νέα σημείωση. Ότι εκτός από το ρεύμα, που το πληρώνετε επειδή το καίτε, εκτός από τα δημοτικά τέλη, που εισπράττονται μέσω της ΔΕΗ, εκτός από την ΕΡΤ, που (αφότου ξεχάστηκε το σκίσιμο του λογαριασμού της συχωρεμένης της Μελίνας το 80) την πληρώνετε σώνει και καλά, είτε βλέπετε Μέγκα, είτε προτιμάτε φανατικά ΕΤ1, τώρα έχει κι άλλα. Η τελευταία έμπνευση λέγεται “τέλος εκτέλεσης τελωνειακών εργασιών” - είναι 5 τοις χιλίοις, αλλά το θέμα δεν είναι το πόσο. Είναι η λογική. Το τέλος εκτελωνισμού θα το πληρώνουν, όπως και την ΕΡΤ, από τις αγροτικές καλλιέργειες μέχρι τα γνωστά ηλεκτρικά καντηλάκια στα νεκροταφεία τα οποία αφορούν ανθρώπους οι οποίοι ό,τι ήταν να εκτελωνίσουν το εκτελώνισαν και δεν προβλέπεται να αναπτύξουν κάποιου είδους διασυνοριακή εμπορική δραστηριότητα και στο μέλλον...

Θα μπορούσατε να σκεφθείτε ότι αυτό δεν είναι “τέλος”, είναι από την αρχή έως το τέλος καθαρό νταβατζηλίκι – που θα έλεγε κι ένας θαμών του Μπαϊρακτάρη.

Ασφαλώς είναι εξαιρετικά σημαντική εξέλιξη η απόφαση της επιτροπής για τη Ζήμενς να ανοίξει τους λογαριασμούς πολλών και σημαντικών προσώπων για να δούμε ακριβώς αυτό που είναι η ουσία όλων των σκανδάλων: από πού ξεκινούσε το χρήμα και πού κατέληγε. Μετά, το γιατί και το πώς δεν θα είναι δύσκολο να το συμπεράνει ο οποιοσδήποτε. Η απόφαση, όπως δείχνει και ο κατάλογος των ονομάτων, δεν ήταν ούτε εύκολη, ούτε απλή υπόθεση. Και γι'αυτό ακριβώς επιτρέπει τρία βασικά συμπεράσματα:

Πρώτον, μια μεγάλη απορία για όσους εξακολουθούν να έχουν απορίες. Πόσο βαθιά μπορεί να πηγαίνει η διαφθορά, πέρα από την ορατή πολιτική κρούστα, στους μηχανισμούς του κράτους και της διοίκησης, στις ζωτικές λειτουργίες της χώρας, από την οικονομία μέχρι τη δικαιοσύνη, ώστε αυτό το στοιχειώδες, το προφανές και αυτονόητο, το άνοιγμα δηλαδή ΟΛΩΝ, χωρίς εξαίρεση, των λογαριασμών που ακούμπησαν ή υπάρχει υπόνοια ότι ακούμπησαν μαύρο χρήμα από τα ταμεία της Siemens, δεν συμβαίνει παρά μόνον σήμερα, μετά από χρόνια υποτιθέμενων ερευνών. Καλά, τι ακριβώς έρευνα γινόταν έως τώρα. Και με ποια εμπιστοσύνη θα απευθυνθεί αύριο ο πολίτης σε μια Δικαιοσύνη που στο μείζον αποδεικνύεται ελαστική και ανεπαρκής έως θλιβερά διάτρητη;