Eίναι ένα από τα κορυφαία έργα του θεάτρου του παραλόγου. Στη χώρα που ο Πρόεδρός της την έχει αποκαλέσει στο παρελθόν “απέραντο φρενοκομείο” ήταν θέμα χρόνο να ανέβει η παράσταση στην κεντρική πολιτική σκηνή. Συνέβη χτες στο Μέγαρο Μαξίμου. Στην ελληνική πολιτική εκδοχή του Ερρίκου του 4ου, ένας τρελός προσπαθεί να περάσει τις αλλαγές μιας 20ετίας μέσα σε ένα 20ήμερο. Όπως ακριβώς και στον Πιραντέλλο, όλοι κάνουν ότι ο Λοβέρδος (ή ο πρωταγωνιστής τελοσπάντων) χαίρει άκρας υγείας και όλα θα πάνε καλά. Το σκηνικό στήνεται με δύο διαφορετικούς κόσμους, που δεν επικοινωνούν μεταξύ τους. Ένας μικρός υπουργοκυβερνητικός κόσμος, όπου τα πάντα συμβαίνουν σαν σε εργαστήριο, και ένας πραγματικός έξω κόσμος που δεν συνδέεται σε τίποτα με τις συμπεριφορές στον άλλο.

Όσοι πηγαινοέρχονται ανάμεσα στους δύο κόσμους, φέρονται διαφορετικά στον καθένα ανάλογα με τη στιγμή, το περιβάλλον, τη συγκυρία. Εν προκειμένω, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ.

Σήμερα δεν είναι μόνον η μεγαλύτερη μέρα του χρόνου. Είναι και η μέρα που ξεκινά το μακρύτερο καλοκαίρι των τελευταίων χρόνων. Είναι το καλοκαίρι των σεναρίων ή, αν προτιμάτε, το καλοκαίρι του μνημονίου. Αντιρρήσεις, ζυμώσεις, κινήσεις, παρασκήνιο, επαφές, αντιδράσεις, βολιδοσκοπήσεις και προσηλυτισμοί κάτω από τον καυτό ήλιο. Καυτό σαν της Σαχάρας. Και Σαχάρα είναι η κοινωνία, που περνά τη δική της έρημο, βλέποντας τόσο πολλούς από τους αντιπροσώπους της, τους διαχειριστές του μέλλοντός της, να αφιερώνουν και την τελευταία ικμάδα της δύναμής τους, όσης τους έχει απομείνει δηλαδή, στην καθ' ημέραν επιβίωση, παρά στη σύνταξη της χώρας γύρω από ένα σχέδιο για το αύριο. Το αύριο πρέπει να έχει κάτι παραπάνω από την προοπτική πληρωμής της επόμενης δόσης των ομολόγων. Πρέπει να λέει ποιοι, με ποιους και για ποιους – και φυσικά πώς.

Tο 2004 ήταν ο Όττο ο Θεός. Μας έδωσε το Euro. Όλοι ήθελαν το Γερμανό τους. Στα προκριματικά του επόμενου δεν ξεκίνησε καλά. Τι τα θες... Ου γαρ έρχεται μόνον. Ό,τι ήταν να πετύχει το πέτυχε. Πρέπει να ξέρεις πότε να φύγεις. Μετά, βέβαια, το γύρισε. Δε σ'το ΄χα πει. Θεός. Αυτός δεν γερνάει. Είναι σαν το παλιό κρασί. Στην Ελβετία πάτωσε – ήταν κι αυτός ο γκαντέμης ο Χριστοφοράκος με τις υπουργοπαρέες του στις κερκίδες, πού να δεις Θεού πρόσωπο. Ύστερα άρχισαν τα προκριματικά του Μουντιάλ. Χάσαμε από την Τουρκία. Εθνική ντροπή. Όπως χαρακτηριστικά έγραψε κι ένα από τα διαμάντια του ελληνικού αθλητικού τύπου “πού πας ρε Χάγκελ;” Διώχτε τον τώρα τον παππού. Αλλά η άτιμη είναι στρογγυλή. Πάλι γύρισε. Άλωσε ο γίγαντας Όττο την Πόλη και μετά κέρδισε και στα μπαράζ. Θεός...

Αλλά να χάσει από την Κορέα ο άχρηστος; Έχει κολλήματα, έτσι είναι οι γέροι. Ottodomerung – το λυκόφως του Όττο, που θα έγραφε κι ο πατριώτης του ο Τόμας Μαν. Τελειωμένος. Εισέπραττε αναπτήρες και κέρματα. Τίτλους εξευτελιστικούς. Ξεχασμένος ώσπου να φύγει μες στη ντροπή. Μέχρι χτες το απόγευμα. Τώρα, τηλεγραφήματα. Ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο πρωθυπουργός, ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο πρόεδρος του εκπολιτιστικού συλλόγου Βελβεντού Κοζάνης, ο γραμματέας των απανταχού Κοντοβαζαινιτών, όλοι συγχαίρουν έμπλεοι εθνικής υπερηφανείας το γίγαντα Όττο για το νέο κολοφώνα της δόξας του. Μέχρι την Τρίτη το βράδυ. Θεός ή άχρηστος; Να δω το αποτέλεσμα και θα σας πω...

Έτσι είναι αυτή η χώρα. Ακραία συναισθήματα, ακραίες αντιδράσεις.

Στη Δανία, όπου το πρωτοεφάρμοσαν, το λένε flexicurity. Είναι ένα υβρίδιο από το flexibility – δηλαδή ευελιξία στην αγορά εργασίας, και το security, την κοινωνική εξασφάλιση. Το σύστημα είναι απλό στη σύλληψη, σύνθετο στην εφαρμογή, αλλά αποδείχτηκε εξαιρετικά αποτελεσματικό στην αύξηση της παραγωγικότητας, τη διευκόλυνση της δημιουργίας θέσεων εργασίας, την αναζωογόνηση της οικονομίας, την πριμοδότηση της επιχειρηματικότητας, κι όλα αυτά χωρίς να αισθανθούν ναυαγοί στο πέλαγος οι εργαζόμενοι.

Στη βάση του συστήματος βρίσκεται ένα ισχυρό δίχτυ κοινωνικής προστασίας. Το κράτος αναλαμβάνει ουσιαστικά να καλύψει με πολύ υψηλά επιδόματα τις απώλειες των εργαζομένων που απολύονται, χωρίς αποζημίωση και χωρίς πολλές διαδικασίες. Αυτό που εδώ έως σήμερα το κάνει η σκληρή νομοθεσία με τους χιλιάδες περιορισμούς για τις απολύσεις (αποτρέποντας τις προσλήψεις) και το ύψος των αποζημιώσεων, που δίνουν στον απολυμένο τη δυνατότητα να ψάξει με αξιοπρεπείς όρους τον επόμενο εργοδότη του, εκεί το κάνει το κράτος. Εξίσου αποτελεσματικά για τους ανθρώπους, πολύ αποτελεσματικότερα για τις επιχειρήσεις.

Το άγριο εργασιακό διάταγμα εισάγει το ένα σκέλος. Το flexi.