Το αίμα σφραγίζει, βέβαια, αυτή την εβδομάδα. Γιατί το αίμα είναι ανεξίτηλο. Ο θάνατος δεν διορθώνεται, δεν ανακαλείται, δεν ανασκευάζεται. Ο θάνατος δεν είναι συγκρίσιμος με τίποτα, από τη φύση του αντιστρατεύεται τη βασική, απαράγραπτη αρχή της ανθρώπινης φύσης – το σεβασμό της ύπαρξης.

Και γι' αυτό δεν μπορούν να υπάρξουν συζητήσεις επ' αυτού σε συνθήκες δημοκρατίας. Δεν είμαστε σε πόλεμο και τα φληναφήματα περί “κοινωνικού πολέμου”, πέρα από τον έωλο χαρακτήρα τους, δεν οδηγούν και πουθενά. Αν μια υποκειμενική εκτίμηση, ή αν το αίτημα για μια πλήρη, απόλυτη οικονομική και κοινωνική ισότητα, εκστομίζεται ως επιχείρημα για την ακραία βία, προφανώς σε αυτό το νήμα δεν υπάρχει άκρη... Όλα δικαιολογούνται, πάντοτε θα υπάρχει μια ερμηνεία, ένα αίτημα άφεσης αμαρτιών, ή χειρότερα η απαίτηση του καθαγιασμού του φόνου. Αυτά για τις Σέχτες...

Αλλά η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια άνοιξε και μια άλλη συζήτηση. Τη συζήτηση γύρω από το ρόλο και την επιρροή της, ας την πούμε, “νέας δημοσιογραφίας”, της διαδικτυακής δημοσιογραφίας. Η συζήτηση πήγε -αναμενόμενο...- στην ανωνυμία των μπλογκ και των σάιτ. Μπορεί ο καθένας, καλυμμένος πίσω από την ανωνυμία, να βάζει αλήθειες ή λάσπη στον ανεμιστήρα; Μπορούν οι αλήθειες που αλλιώς θα χάνονταν, μπορεί αυτό το αίτημα ελευθεροτυπίας και δημοκρατικής διαφάνειας να γίνει προκάλυμμα και για μια βιομηχανία σκοτεινών προθέσεων, λασπολογίας και εκβιασμών;

Είναι άλλη μια μέρα εσωτερικών πολιτικών εντάσεων, ενδοκυβερνητικών τριβών και προσωπικών συγκρούσεων ανάμεσα σε κορυφαίους νυν και πρώην, άλλη μια τέτοια μέρα από τις αρκετές που προηγήθηκαν και τις πολλές που θα ακολουθήσουν. Κοιτάζοντας μέρα τη μέρα, συνεδρίαση τη συνεδρίαση το τι συμβαίνει και πως εξελίσσεται, όπως είναι φυσικό και θεμιτό, χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Η υπόθεση δεν θα κριθεί από το εάν θα κερδίσει μια μάχη η Λούκα ή ο Παπακωνσταντίνου, για να πω έτσι δυο από τα μεγαλύτερα αστέρια στη μαρκίζα του κυβερνοσκοτωμού. Θα κριθεί, φυσικά, από δύο στοιχεία – μόνο δύο και κανένα άλλο:
* πρώτον, εάν τα μέτρα θα κάνουν τη δουλειά – δηλαδή εάν θα επιτύχουν να μην χρεωκοπήσει η χώρα, γιατί ο κίνδυνος δεν έχει εξαλειφθεί, και να επιστρέψει σε μια φυσιολογική οικονομική συμπεριφορά, με βάση την οποία θα τη δανείζουν, θα εξυπηρετεί τα δάνειά της και θα ξεπληρώνει σταδιακά μέρος του χρέους που έχει συσσωρεύσει
και
* δεύτερον, εάν, με την ολοκλήρωση των μέτρων, θα έχει δημιουργηθεί μια λειτουργική οικονομία και παράλληλα εάν θα έχει διατηρηθεί μια συνεκτική κοινωνία. Με άλλα λόγια αν θα ξεφύγουμε από τον κίνδυνο να επιτύχει η θεραπεία και ο ασθενής να μας αφήσει χρόνους...

Σήμερα δεν κυκλοφορούν τα λεωφορεία. Σε λίγες μέρες δεν θα κυκλοφορούν τα τρένα – αυτά όχι ότι τα παίρνει κανείς, αλλά λέμε τώρα... Και ο λόγος είναι ότι το κρατικό σύστημα μεταφορών καταρρέει – μαζί με οτιδήποτε άλλο κρατικό ή κρατικοδίαιτο σε αυτή τη χώρα. Η ΕΘΕΛ, η εταιρεία που λειτουργεί τα αστικά λεωφορεία, δεν έχει να πληρώσει τους μισθούς. Και οι εργαζόμενοί της δεν έχουν άδικο να αρνούνται να εργαστούν, αν και σε οποιαδήποτε ιδιωτική επιχείρηση οι ίδιοι εργαζόμενοι θα έδιναν ασφαλώς και χωρίς την παραμικρή αμφιβολία ένα τράτο κατανόησης μερικών ημερών. Με το Δημόσιο, όμως, είναι άτεγκτοι. Και κατεβαίνουν σε επίσχεση εργασίας. Επ' αόριστον.

Ο ΟΣΕ έρχεται. Ήδη η διοίκηση ανακοίνωσε πως δεν έχει να καταβάλει στη συνηθισμένη ημερομηνία -δηλαδή σήμερα- το επίδομα αδείας και γι'αυτό θα βάλει τα λεφτά με το δεύτερο δεκαπενθήμερο του μήνα. Προϋπόθεση, βέβαια, θα είναι να έχει εξασφαλίσει το περίφημο δάνειο από την Εθνική, αυτό για το οποίο η Deutsche Bank δέχθηκε να δανείσει με επιτόκιο πάνω από 10% - και φυσικά με την εγγύηση του Ελληνικού Δημοσίου, γιατί χωρίς αυτήν όποιος σκεφθεί να δανείσει τον ΟΣΕ λαμβάνει φύλλο πορείας για Δρομοκαΐτειο.

Πρόκειται για διαφορετικές, ασφαλώς, περιπτώσεις που εικονογραφούν, όμως, την ίδια κατάσταση. Και είναι εικόνες από το μέλλον, το εγγύς μέλλον.

Mετά τη χτεσινή απεργία, δεν υπάρχουν πολλές αμφιβολίες ότι το σύνθημα της φωτογραφίας δεν ισχύει. Το Ασφαλιστικό θα περάσει. Θα περάσει εύκολα, απροσδόκητα εύκολα σε σχέση με τη βαρύτητα των ρυθμίσεών του, αδιανόητα εύκολα σε σχέση με ό,τι έχει συμβεί και ό,τι έχουμε ζήσει στο παρελθόν. Και η ψήφισή του, σε λίγες μέρες, θα σημάνει το κλείσιμο ενός κύκλου.

Ο κύκλος ξεκίνησε από την ημέρα που η κυβέρνηση (δηλαδή ο Γιώργος Παπανδρέου) συνειδητοποίησε πρώτον την πλήρη έκταση του προβλήματος που είχε παραλάβει και δεύτερον ότι με δεδομένη την κατάρρευση των δημόσιων οικονομικών δεν υπήρχε καμμία απολύτως δυνατότητα να κινηθεί στο πλαίσιο των προεκλογικών δεσμεύσεων – που ασύγγνωστα και εσφαλμένα έδωσε, αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία... Από εκείνη τη στιγμή, η Ελλάδα έχει ζήσει ένα εξάμηνο χωρίς προηγούμενο στη μεταπολιτευτική περίοδο. Ποτέ άλλοτε τόσες αλλαγές δεν προωθήθηκαν, ψηφίστηκαν και εφαρμόστηκαν, αλλαγές σκληρές με κοινωνικό και πολιτικό κόστος, με άμεση επίπτωση στις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, και μάλιστα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.