Έγινε ορατό μέσα σε λίγες ώρες. Η πιο κρίσιμη στιγμή για την κυβέρνηση Παπανδρέου, το ορόσημο της σχέσης της με το σώμα της κοινωνίας, είναι το φορολογικό νομοσχέδιο.

Ότι λεφτά δεν υπάρχουν το πήραμε απόφαση. Τίποτα δεν είναι πιο χαρακτηριστικό από την τύχη των αγροτικών μπλόκων. Όσο υπουργοστελεχάρες τους έλεγαν πως 'δυστυχώς είναι άδειο το ταμείο” και “δεν θα μπορέσουμε” και “πολύ θα θέλαμε, αλλά στεγνώσαμε” και “ό,τι πήρατε, πήρατε” δεν τους πίστευαν, διότι τα είχαν ακούσει, και ξανακούσει, και ήξεραν ότι -όπως και με το Χατζηγάκη- στο τέλος κάτι τσιμπάς, ξεζουμίζοντας μια αδύναμη κυβέρνηση και έναν έμφοβο για τη θέση του υπουργό.

Μόλις άκουσαν το διάγγελμα Παπανδρέου, κατάλαβαν. Κατάλαβαν ότι όταν λέει φόρα παρτίδα στις στρατιές των δημοσίων υπαλλήλων πως όχι αύξηση δεν θα πάρουν, αλλά θα μειωθεί κιόλας ο μισθός τους, ε, the party it's over – που έλεγε και στα καρδιτσιώτικα ο πατριώτης τους ο Σιούφας. Τα μπλόκα διαλύονται εξαιτίας της συναίσθησης ότι η προβολή οικονομικών αιτημάτων στην ατμόσφαιρα που δημιούργησαν τα μέτρα Παπανδρέου είναι παραλογισμός και θα συναντούσε πολύ γρήγορα κύμα αντίδρασης από την υπόλοιπη κοινωνία. Οι αγροτοσυνδικαλιστές είναι έξυπνοι άνθρωποι...

H ανακοίνωση των μέτρων Παπανδρέου έγινε δεκτή και ως η κρίση του διαιτητή σε μια εσωκομματική αναμέτρηση. Που έληξε με νικητές και ηττημένους. Ενδεχόμενη επικράτηση αυτής της αντίληψης θα έχει καταλυτικά αρνητικές συνέπειες – όχι μόνον για τους πρωταγωνιστές, την κυβέρνηση, και το κόμμα που την ασκεί, αλλά και για την ίδια την εφαρμογή των μέτρων, για την ίδια την προσπάθεια ανάκαμψης της οικονομίας.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι υπήρχαν διαφορετικές αντιλήψεις, και δύο κεντρικά ρεύματα (θα έλεγα, αν η λέξη δεν ήταν εκτός νόμου). Και είναι εξίσου φανερό ότι σε αυτή τη συγκυρία, επικράτησε το ένα. Για την ακρίβεια: η συγκυρία επέβαλε το ένα. Αλλά μια δέσμη μέτρων ανασυγκρότησης των οικονομικών ερειπίων στα οποία βρίσκεται η χώρα δεν είναι μέσο ξεκαθαρίσματος λογαριασμών. Τα στελέχη που υποστήριξαν την αντίθετη άποψη ούτε στην εφεδρεία έχει νόημα να καταδικαστούν, ούτε πρόκειται ασφαλώς να διεξαχθούν στην Ιπποκράτους δίκες της Μόσχας. Θα έλεγα, μάλιστα, ότι -ίσως φανεί παράδοξο- αλλά ο ρόλος τους σήμερα αναβαθμίζεται.

O Γιώργος Παπανδρέου σήμερα το πρωί δεν είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Δεν επεδίωξε να γίνει πρωθυπουργός για να κάνει αυτά που ανακοίνωσε χτες το βράδυ. Άλλα θέλει, άλλα σχεδιάζει, άλλα ονειρεύεται. Χτες το βράδυ, όμως, όλοι οι Έλληνες -από τον πρωθυπουργό τους έως τον τελευταίο πολίτη- κατάλαβαν πως αν δεν κάνουμε αυτά που πρέπει, δεν θα μπορέσουμε να κάνουμε ποτέ αυτά που θέλουμε.

Όταν παίρνει κανείς μέτρα δεν έχει νόημα να κρύβεται πίσω από το δάχτυλό του. Ο κ. Παπανδρέου, από τη στιγμή που πήρε τις αποφάσεις, τα είπε όλα. Ανακοίνωσε μια εισοδηματική πολιτική τρεις φορές σκληρότερη από το περίφημο πρόγραμμα σταθεροποίησης του 1986. Προανήγγειλε ένα ασφαλιστικό τρεις φορές σκληρότερο από το περίφημο ασφαλιστικό του 2001. Και προϊδέασε για ένα φορολογικό που όλοι ψυχανεμίζονται ότι θα είναι το σκληρότερο που έχει ποτέ δει τα τελευταία χρόνια η χώρα.

Το κρυφτό με την πραγματικότητα απλώς αυξάνει το κόστος. Δεν είναι απλό να κάνει κανείς τέτοιες επιλογές. Αν είχαν γίνει νωρίτερα, ίσως να είχαμε κάτι γλιτώσει. Μικρή σημασία έχει. Το μείζον είναι να μπει η χώρα στις ράγες, να φύγει από την τρελή πορεία του εκτροχιασμού που την οδηγούσε στο πέρασμα της Κασσάνδρας κι από εκεί στο τρένο της μεγάλης φυγής από το ευρώ.

Mην πιστεύετε το ημερολόγιο. Δεν έχουμε Απόκριες. Ο Καρνάβαλος τελείωσε. Από απόψε, από το διάγγελμα Παπανδρέου, αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή.  Δεν είναι σίγουρο πως θα τελειώσει με χαρμόσυνα αναστάσιμα μηνύματα. Σίγουρο είναι πως το κεντρικό μήνυμα της ημέρας θα συμπέσει με αυτό που αναφώνησε ο γέρων Συμεών και θυμάται σήμερα το χριστεπώνυμο πλήρωμα: “νυν απολύoις τον δούλον σου, Δέσποτα”. Διότι, Δέσποτα, προσέλαβες καμμιά 200αριά χιλιάδες περισσότερους από όσους αντέχεις να πληρώνεις. Και, τώρα, ή θα πρέπει να πληρώνεις λιγότερους ή θα πρέπει να τους πληρώνεις λιγότερο. Τόσο απλό, διότι άλλα θαύματα δεν γίνονται...

Ακριβώς τέσσερις μήνες μετά την εκλογή του, ο Γιώργος Παπανδρέου θα σταθεί το απόγευμα ενώπιον των πολιτών – χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς απώτερες βλέψεις, χωρίς πολιτικά σχέδια Β, χωρίς αναστολές για το κόστος, χωρίς αναμνήσεις από την προεκλογική εποχή. Με μόνο βάρος την ευθύνη. Την ευθύνη όχι απέναντι στους ψηφοφόρους του, όχι απέναντι στο κόμμα του, όχι απέναντι στον καθέναν από εμάς, που τον στήριξε ή τον αποδοκίμασε έως τώρα, αλλά την ευθύνη απέναντι στον τόπο. Απόψε είναι το δικό του ραντεβού με την ηγεσία. Για όλη τη χώρα, απόψε είναι το ραντεβού με την πραγματικότητα.