Έχουμε πια μια εικόνα για τις λίστες των κομμάτων. Το ΠΑΣΟΚ τις έχει ανακοινώσει, η Νέα Δημοκρατία όχι – αλλά και οι δύο είναι ενδεικτικές, σε διαφορετικό βαθμό, μιας δυσάρεστης κατάστασης. Η Νέα Δημοκρατία δυσκολεύεται να συμπληρώσει τους καταλόγους των υποψηφίων της. Κυρίως για εσωτερικούς και συγκυριακούς λόγους. Πρώτον, ποιός πάει να διεκδικήσει μια έδρα, εάν ήδη δεν την κατέχει, σε μια φάση όπου είναι σαφές πως με το πιθανότερο σενάριο θα χάσουν τις έδρες τους το ένα τρίτο της απερχόμενης κοινοβουλευτικής ομάδας.

Δεν είναι εύκολο να μπει ένας πολίτης στην ενεργό πολιτική, στη διεκδίκηση του σταυρού, πολύ περισσότερο δεν είναι εύκολο όταν το κόμμα του βρίσκεται στην ώρα της εκλογικής άμπωτης. Δεύτερον, γιατί τα περιφερειακά στελέχη αισθάνονται παραμερισμένα, “πέντε χρόνια τώρα -λένε στα κεντρικά γραφεία- μας είχατε στο ράφι και μας θυμηθήκατε στα δύσκολα”.

Εύλογο ως επιχείρημα, κάποιοι από αυτούς αρνούνται να θυσιαστούν και δεν θα είναι στα ψηφοδέλτια, αλλά για αυτή την κατηγορία συμπαθών δυνητικών υποψηφίων λυπάμαι αλλά η κοινωνία δεν δίνει φράγκο. Είτε είναι είτε δεν είναι, ένα και το αυτό. Δεν είναι τα κομματοστελέχη που θα μας λείψουν...

Το ΠΑΣΟΚ βρίσκει, φυσικά, υποψηφίους. Δεν είναι όπως το 2007. Τώρα πνέει αέρας εξουσίας στα πανιά του κι αυτός κινητοποιεί τους ανθρώπους. Αλλά η ανάγνωση των καταλόγων με τα ονόματα δεν συγκινεί.

Δεν υπάρχει κάτι έντονα αρνητικό. Υπάρχει όμως η αύρα της αδιαφορίας των ανθρώπων που είναι ακόμη στην παραγωγική ηλικία, στην πιο δημιουργική φάση της επαγγελματικής τους σταδιοδρομίας να την εγκαταλείψουν (για λίγο ή για πολύ κανείς δεν ξέρει στην εκκίνηση) και να ρισκάρουν την είσοδο στη δημόσια ζωή, στην πολιτική δραστηριότητα. Βλέπει κανείς κυρίως είτε ανθρώπους που από νωρίς ασχολήθηκαν κατά κύριο λόγο με την πολιτική, είτε άλλους που έχουν ολοκληρώσει ένα κύκλο κοινωνικής κι επαγγελματικής παρουσίας και τώρα βλέπουν την πολιτική ως ενδιαφέρουσα μετασυνταξιοδοτική ενασχόληση.

Οι πιο ενεργοί πολίτες έχουν πάντοτε, όπως τα τελευταία χρόνια, ένα δισταγμό απέναντι στην πολιτική όπως την βλέπουν να ασκείται, ακόμη κι όταν τους δίνει τις άριστες συνθήκες εμπλοκής τους.

Μιλούσα με ένα από τα πιο αξιόλογα νέα στελέχη ενός μεγάλου κόμματος. Ένας άνθρωπος 30 χρονών, με ένσημα στο ταμείο του και δέκα χρόνια πολιτικής από πίσω, ένας νέος που θα μπορούσε να είναι υποψήφιος όχι με πιθανότητες, αλλά με βεβαιότητα εκλογής. Δεν είναι καινούργιος. Έχει φτάσει σε ανώτατα κομματικά αξιώματα.

Απόρησα που δεν κατεβαίνει. Εκεί όπου θα μπορούσε να διεκδικήσει το σταυρό, το κόμμα του θα κάνει περίπατο κι ο ίδιος θα εκλεγόταν πανηγυρικά, και χωρίς οικονομικές απαιτήσεις. Μου είπε μια φράση που μου έκανε εξαιρετική εντύπωση: “Δεν θέλω σε 4 ή σε 8 χρόνια να κοιτάξω πίσω μου, να αναρωτηθώ τι έχω κάνει και να μην βλέπω τίποτα”. Δεν έχω την παραμικρή αμφιβολία ότι είναι φράση που εκφράζει τους προβληματισμούς τουλάχιστον μιας γενιάς.

Κι από την επόμενη κυβέρνηση, όπως κι αν σχηματιστεί, αυτή μπορεί να είναι μια κεντρική απαίτηση. Να διαμορφώσει όρους ενασχόλησης με την πολιτική που να επιτρέπουν σε νέους ανθρώπους να μπουν στο στίβο της χωρίς να τους συνέχει ο φόβος ότι στο τέλος της διαδρομής πίσω υπάρχει έρημος.
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Δημήτρης: Αγαπητέ κ. Καρζή,

επίσης, είναι αφόρητη η οικογενειοκρατεία ακόμα και σε χαμηλά κλιμάκια... μπορείτε να "μετρήσετε" πόσοι γιοί - κόρες είναι υποψήφιοι; θα είχε ένα κάποιο ενδιαφέρον... ποιός προηγείται άραγε ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ ;

Στη Μεσσηνία πάντως προηγείται το ΠΑΣΟΚ:

Γιαννακοπούλου, Φιλιππόπουλος

ΝΔ: μόνο Καλαντζάκου ... προς το παρόν

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

iwn1998: Χαραλαμπόπουλος που κατεβαίνει με ΠΑΣΟΚ είναι του γνωστού τέως υπουργού; Τελικά στην Ελλάδα, η οικογενειακή παράδοση είναι κάτι πολύ σημαντικό.

Ο νέος κ. Καρζή που δεν θέλει να πολιτευτεί, το κάνει γιατί βλέπει ότι τίποτα δυστυχώς δημιουργικό δεν γίνεται με ατομικές προσπάθειες όταν τα κόμματα είναι πελατιακά, αποσαθρωμένα, χωρίς πραγματικές ιδεολογικές βάσεις μέσα στην προσπάθεια της με κάθε τρόπο πολυσυλλεκτικότητάς τους και κληρονομικώ δικαιώματι ηγεμονευόμενα. Αν τα κόμματα ήταν εταιρείες, πως θα χαρακτηρίζατε τη διοίκηση και οργάνωσή των;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

genparth: εχετε σκεφθεί ότι ενδέχεται ένας νέος άνθρωπος να διστάζει να συμμετάσχει σε μια πολιτική διαδικασία γιατί απλά είναι ....σύνθετη και απαιτείται πολύς χρόνος για να προκύψει ένα χειροπιατό αποτέλεσμα; Ο ενθουσιασμός και η υπομονή είναι δύο χαρακτηριστικά τα οποία δε συνδυάζονται εύκολα, πολύ περισσότερο στην εποχή μας που οι πάντες απαιτούμε να φτάσουμε στο δια ταύτα όσο πιο γρήγορα γίνεται, χωρίς να το παλέψουμε. Στη πολιτική νομίζω ότι οι ρυθμοί εξέλιξης είναι ιδιαίτερα αργοί. Αυτό όμως, πέρα από τα φαινόμενα της διαφθοράς τα οποία υφίστανται - ανέκαθεν, από το Βυζάντιο ευδοκιμούσαν - οφείλεται εν μέρει και στη φύση της δημοκρατικής πολιτείας. Για παράδειγμα, δείτε τα διάφορα εκπαιδευτικά νομοσχέδια που έχουν προταθεί από τισ εκάστοτε κυβερνήσεις, τα τελευταία 25 χρόνια...: Για κάθε πρόταση νόμου, υπάρχει ένα τμήμα της κοινωνίας που αντιτίθεται σθεναρά. Ένας υγιής και σωστός ηγέτης οφείλει να καθυστερήσει σε αυτή τη περίπτωση, και να επιχειρήσει να πετύχει τη μέγιστη κοινωνική συναίνεση, κάνοντας συνεχή ανοιχτό διάλογο με όλους.....Αυτό θέλει χρόνο, είναι μια δουλειά που προωθείται χωρίς να είμαστε σίγουροι ότι τα αποτέλεσματα θα το βιώσουμε και εμείς και όχι τα παιδιά μας. Και εκεί τίθεται το ερώτημα στον φίλο σας πολιτικό στέλεχος των 30 ετών και των δέκα ετών στη πολιτική....Αντέχεις να περιμένεις άλλα δέκα χρόνια χωρίς να ξέρεις σίγουρα ότι θα τελειώσεις αυτό που ξεκινάς; Αν θέλετε την εκτίμηση μου ο νέος αυτός οφείλει να απαντήσει θετικά. Άλλωστε όλοι γνωρίζουμε οτι, όπως τραγουδάνε και οι morcheeba, "η Ρώμαϊκή αυτοκρατορία δε χτίστηκε σε μια ημέρα"

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Theodore: Απο τη στιγμη,που ενα 12 περιπου τοις εκατο,θα λεει παντα οχι,σε καθε νομοσχεδιο,θα πρεπει να περιμενουμε 500 χρονια,για να τους πεισουμε;
Και μη μου πεις,οτι εχουμε κομμουνισμο στην Ελλαδα,πραγμα που θελουν να μας κανουν να πιστεψουμε,γιατι και βεβαια δεν εχουμε.
Μην ξεχνας τα καποια εκατομμυρια ΙΧ και τα καποια εκατομμυρια σπιτια .
Χωρια τα αλλα πολυτελη μπιχλιμπιδια που κουβαλανε καθε μερα στα σπιτια τους.
Θεωρια επισκοπου,και καρδία μυλωνα,το ξερεις;
Γι αυτο,ο ηγετης,πρεπει να προχωρησει,πανω σ αυτο που πιστευει.Αλλοιως,τι @@ατά ηγετης ειναι;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ