Xρειαζόντουσαν εκλογές για την οικονομία; Ας μην περιμένουμε την απάντηση από αυτούς που τις προκήρυξαν, ούτε από αυτούς που τις περιμένουν σαν τη βροχή στην έρημο. Ας μην περιμένουμε την απάντηση από αυτούς που ακόμη κι αν δεν είναι υστερόβουλοι, ακόμη κι αν δεν είναι ιδιοτελείς, έχουν συμφέρον ίδιον από τη διεξαγωγή τους. Την απάντηση τη δίνει η πραγματικότητα. Και η απάντηση είναι “ναι”.

Για όσους τυχόν αρνούνται ακόμη να καταλάβουν σε ποιά ακριβώς κατάσταση βρισκόμαστε, ήρθε η φετεινή κατάταξη της διεθνούς ανταγωνιστικότητας. Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόκειται για αυστηρή μαθηματική οικονομική κατάταξη. Δεν είναι μέγεθος σαν το έλλειμμα ή το χρέος, που δόξα νά'χει κι από αυτά δεν πάμε πίσω. Είναι η αντίληψη των ανθρώπων, των επιχειρηματιών που ζουν στις χώρες που επενδύουν ή που σκέπτονται να επενδύσουν σε άλλες χώρες. Κι εδώ η κατρακύλα είναι συνεχής, είναι αδιάκοπη και δεν θεραπεύεται με ένα ντημπέητ. Το 2003 θέση 39η. Φέτος θέση 71η. Όχι άσχημα...

Χρόνια τώρα μερικοί τύποι εκτός τόπου και χρόνου φωνάζουν ότι η αύξηση του δημοσίου χρέους, η εκτόξευση του ελλείμματος στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών και η ταυτόχρονη άνοδος του δημοσιονομικού ελλείμματος, έχουν κόστος στην ανταγωνιστικότητα. Παλιότερα με τη δραχμή, θα είχαμε απλώς υποστεί μερικές υποτιμήσεις. Τώρα, με το ευρώ, τέτοια δυνατότητα δεν υπάρχει. Άρα κάπου θα πληρωθεί το κόστος. Και αυτό το κάπου είναι η ανταγωνιστικότητα. Σήμερα η ανταγωνιστικότητα, σημαίνει αύριο η ανεργία.

Η Νέα Δημοκρατία λέει πως είναι αποφασισμένη να κάνει ό,τι πρέπει και ότι η χώρα χρειάζεται “κυβερνήτη” - ο τελευταίος ήταν ο Καποδίστριας. Και μόνη η χρήση της λέξης είναι ένα άλμα προς τα πίσω για τον πολιτικό πολιτισμό της χώρας. Θυμάμαι το 2004 να επικαλείται αυτή την ίδια ετήσια έκθεση για να αναδείξει πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα με το ΠΑΣΟΚ.

Το ΠΑΣΟΚ, πάλι, έχει υιοθετήσει μια λογική ενίσχυσης της οικονομίας για να βγει από την ύφεση μέσα από τη διοχέτευση ρευστότητας. Το έχει πει καθαρά πως δεν θα παγώσει μισθούς και συντάξεις, γιατί θα στέρευαν και οι τελευταίες σταγόνες από χρήμα στην αγορά. Έχει πει, επίσης, ότι θα χρηματοδοτήσει με δημόσιους πόρους αναπτυξιακά έργα. Είναι πολύ ωραίο – αλλά έχει ένα μικρό ελάττωμα: χρειάζεται χρήματα και χρήματα δεν υπάρχουν. Θα τα δανειστούμε; Κι άλλα; 45 δις λέγαμε πως θα δανειστούμε φέτος, πάνω από 70 θα χρειαστούν τελικά. Ποιός θα πληρώσει; Τώρα που έμαθαν κι οι κουτόφραγκοι και σφύριξαν λήξη στα ευρωπαϊκά πακέτα;

Το ζήτημα, λοιπόν, δεν είναι που θα βρει κι άλλα δανεικά το δημόσιο, αλλά πώς θα μπει ιδιωτικό χρήμα στην οικονομία και τις επενδύσεις. Πώς; Με λιγότερο, κι όχι με περισσότερο κράτος, ειδικά στην Ελλάδα που έχουμε άφθονο, παντού, ανενεργό και παραλυτικό. Αλλά αυτή είναι μια αντιδημοφιλής συνταγή σε καιρούς ανάστασης του κρατισμού. Κι ας μας βυθίζει αυτό το διεφθαρμένο και ατελέσφορο Δημόσιο όλο και πιο βαθιά στη διεθνή ανυποληψία.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Κουτσούκος Ιωάννης: Κατανοητό και σεβαστό το επιχείρημα ότι το ελληνικό κράτος δεν είναι τόσο παραγωγικό όσο άλλα ευρωπαϊκά κράτη για να αναλάβει έναν πιο κεϋνσιανό ρόλο. θα περίμενα όμως αντίστοιχη υποψία για τον έλληνα ιδιώτη οικονομικό παράγοντα ο οποίος δεν είναι ακριβώς ό,τι πιο παραγωγικό και ανταγωνιστικό υπάρχει σε σύγκριση με τον ευρωπαίο συνάδελφό του, οι δε μονοπωλιακές και οίγοπωλιακές πρακτικές αποτελούν μάλλον τον κανόνα εν ελλάδι. Ούτε ακριβώς πρωτοπορούν στην έρευνα και ανάπτυξη. Μήπως είναι κάπως ριψοκίνδυνο να τους εμπιστευθούμε τη στιγμή που οι περισσότερο αποτελεσματικοί ευρωπαίοι και αμερικάνοι συνάδελφοί τους τα έκαναν θάλασσα?
Και τυχόν απάντηση ότι το κράτος φταίει για την κατάστασή τους προϋποθέτει το ζητούμενο οτι δηλαδή ακριβώς ο ιδιωτικός τομέας είναι εξ' ορισμού πιο αποτελεσματικός κάτι που μάλλον αποδεικνύεται μύθος...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Μικρός Ε: Σχετικά με την Έκθεση Ανταγωνιστικότητας του Διεθνούς Οικονομικού Forum, θα ήθελα να ρωτήσω αν γνωρίζετε πως προκύπτουν τα στοιχεία και γίνονται οι τελικές κατατάξεις διαφόρων Κρατών. Αντιλαμβάνομαι κοιτάζοντας τους Πίνακες ότι δεν είναι καθόλου αντικειμενική.
Παραθέτω συγκεκριμένο παράδειγμα:
Στην Θεματική Περιοχή ΧΙΙ. Καινοτομία [Innovation]
Στην ερώτηση 12.02
Σχετικά με την Ποιότητα των Επιστημονικών Ερευνητικών Ιδρυμάτων η οποία διατυπώνεται ως εξής (αντιγράφω και μεταφράζω)

[12.02 Quality of scientific research institutions
How would you assess the quality of scientific research institutions in your country? (1 = very poor; 7 = the best in their field internationally) | 2008–2009 weighted average)]

Πώς θα αξιολογούσατε την ποιότητα των επιστημονικών ερευνητικών ιδρυμάτων στη χώρα σας; (1 = πολύ φτωχός 7 = το καλύτερο στον τομέα τους διεθνώς) | 2008-2009 σταθμισμένος μέσος όρος)

Η αποτελεσματικότητα της Ελληνικής Ερευνητικής προσπάθειας κατατάσσεται 77η μετά την Ghana, Burkina Faso, Barbados, Azerbaijan, Kenya κλπ. Μαζί με την Ελλάδα και άλλες χώρες όπως η Ισπανία Πολωνία κατατάσσονται χαμηλότερα από τις προαναφερθείσες. Η Ιταλία π.χ. κατατάσσεται δύο θέσεις μετά την Ελλάδα.

Αναρωτιέμαι αν αυτή η αξιολόγηση έχει κανένα νόημα δεδομένου ότι δεν φαίνεται να έχει βασισθεί σε αντικειμενικά στοιχεία αλλά σε προσωπικές εκτιμήσεις κάποιων.
Δεν γνωρίζω ποια στοιχεία χρησιμοποιούνται. Αν γνωρίζετε, παρακαλώ μας πληροφορείτε.
Τέλος, υπάρχει τρόπος παρέμβασης ώστε να χρησιμοποιούνται αντικειμενικές πληροφορίες; Μήπως πρέπει να προσπαθήσουμε να πληροφορήσουμε όσους απαντούν στα σχετικά ερωτηματολόγια ώστε να ανατραπούν τέτοιες καταστάσεις;

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ