Το αίμα σφραγίζει, βέβαια, αυτή την εβδομάδα. Γιατί το αίμα είναι ανεξίτηλο. Ο θάνατος δεν διορθώνεται, δεν ανακαλείται, δεν ανασκευάζεται. Ο θάνατος δεν είναι συγκρίσιμος με τίποτα, από τη φύση του αντιστρατεύεται τη βασική, απαράγραπτη αρχή της ανθρώπινης φύσης – το σεβασμό της ύπαρξης.

Και γι' αυτό δεν μπορούν να υπάρξουν συζητήσεις επ' αυτού σε συνθήκες δημοκρατίας. Δεν είμαστε σε πόλεμο και τα φληναφήματα περί “κοινωνικού πολέμου”, πέρα από τον έωλο χαρακτήρα τους, δεν οδηγούν και πουθενά. Αν μια υποκειμενική εκτίμηση, ή αν το αίτημα για μια πλήρη, απόλυτη οικονομική και κοινωνική ισότητα, εκστομίζεται ως επιχείρημα για την ακραία βία, προφανώς σε αυτό το νήμα δεν υπάρχει άκρη... Όλα δικαιολογούνται, πάντοτε θα υπάρχει μια ερμηνεία, ένα αίτημα άφεσης αμαρτιών, ή χειρότερα η απαίτηση του καθαγιασμού του φόνου. Αυτά για τις Σέχτες...

Αλλά η δολοφονία του Σωκράτη Γκιόλια άνοιξε και μια άλλη συζήτηση. Τη συζήτηση γύρω από το ρόλο και την επιρροή της, ας την πούμε, “νέας δημοσιογραφίας”, της διαδικτυακής δημοσιογραφίας. Η συζήτηση πήγε -αναμενόμενο...- στην ανωνυμία των μπλογκ και των σάιτ. Μπορεί ο καθένας, καλυμμένος πίσω από την ανωνυμία, να βάζει αλήθειες ή λάσπη στον ανεμιστήρα; Μπορούν οι αλήθειες που αλλιώς θα χάνονταν, μπορεί αυτό το αίτημα ελευθεροτυπίας και δημοκρατικής διαφάνειας να γίνει προκάλυμμα και για μια βιομηχανία σκοτεινών προθέσεων, λασπολογίας και εκβιασμών;

Γράφτηκαν μερικά άρθρα που προκάλεσαν πολλή συζήτηση. Πρώτο το κομμάτι της Ρίκας Βαγιάννη στο protagon, μετά η απάντηση του Άρη Δαβαράκη αυτόθι, ύστερα τα δυο άρθρα του Κούλογλου και του Τσαγκαρουσιάνου στο lifo, οι απαντήσεις των συνεργατών του Γκιόλια στο troktiko, που έκλεισε γιατί χωρίς τον Γκιόλια δεν θα μπορούσε να υπάρξει αλλά και με υπαινιγμούς για απειλές σε βάρος κι άλλων συνεργατών του.

Σκέφτηκα πολύ αν θα έπρεπε να γράψω κάτι για την ανωνυμία και το μπλόγκινγκ και τα άλλα της δημόσιας συζήτησης, που καταλήγει στην ανάγκη να υπάρξει ή να μην υπάρξει νομοθετική ρύθμιση. Και νομίζω πως είναι εξαιρετικά κακή ιδέα να αρχίζουμε τη συζήτηση με αυτές τις συνθήκες. Αλλά η συζήτηση άνοιξε και από τη στιγμή αυτή και μετά, λίγη σημασία έχει τι νομίζει ο καθένας μας.

Αλλά νομοθεσία όχι. Δεν λέω όχι γενικά. Λέω: όχι τώρα, προς Θεού όχι τώρα. Γιατί οι χειρότεροι όροι να διεξαχθεί μια δύσκολη, απαιτητική διαβούλευση, για ένα επίμαχο θέμα, πολύ νεαρό από τη φύση του, που δεν έχει ακόμη αντιμετωπιστεί πουθενά και πάντως όχι με τρόπο που να έχει κριθεί στη δοκιμασία του χρόνου, οι χειρότεροι όροι λοιπόν είναι στη σκιά, με το βάρος και την έξαψη μιας πρόσφατης έκρηξης βίας.

Οι αποφάσεις δεν πρέπει να ληφθούν με το πάθος της συγκυρίας, με τη φόρτιση που είναι φυσικό και εύλογο να προκαλεί ο θάνατος ενός ανθρώπου και μάλιστα, καλώς ή κακώς, πρωταγωνιστή αυτού του χώρου, ενός από τους ανθρώπους που δημιούργησαν τα ζητήματα που καλούν για ρύθμιση. Οι νόμοι αλλάζουν δύσκολα. Κι ένας λάθος νόμος τώρα, θα κάνει περισσότερο κακό από όσο έχουμε ήδη συσσωρεύσει χωρίς νομοθετικές εμπνεύσεις.

Κι όχι μόνο οι αποφάσεις και οι ρυθμίσεις. Αλλά και η ίδια η συζήτηση. Ας ειπωθεί τώρα ό,τι είναι να ειπωθεί. Αλλά θα χρειαστεί να επανέλθουμε όταν ο πανδαμάτωρ θα έχει δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για λιγότερη ένταση και μεγαλύτερη περίσκεψη.

Ζητάμε πολλά τώρα, ενώ πρόσφατα χάσαμε μια μεγάλη ευκαιρία. Ήταν η υπόθεση του press-gr και των καταγγελιών για εκβιασμούς. Άλλο εκβιασμός, άλλο φόνος – και μάλιστα από αγνώστους, με άγνωστα κίνητρα και προθέσεις. Τότε έπρεπε να έχει γίνει κάτι στην πράξη – και οι συμμετοχές όσων πήραμε τότε θέση είναι πάντοτε αναρτημένες χάρη στο γοητευτικό αυτό νέο κόσμο του web, που μέσα σε όλα τα άλλα δεν αφήνει να περιπέσουν στη λήθη ούτε οι λεπτομέρειες, αυτά που άλλοτε ξεχνιούνταν και δεν ήταν δυνατόν να ανακληθούν ούτε την επόμενη μέρα. Τώρα, στον ψηφιακό κόσμο, όλα είναι εδώ, από τα πιο μεγάλα έως τα πιο ασήμαντα, έτοιμα προς ανάκληση, ανά πάσα στιγμή.

Τότε, λοιπόν, δεν άνοιξαν τα θέματα. Ούτε της ανωνυμίας και της ρύθμισης. Ούτε των παραδοσιακών μέσων – γιατί πολλά ίσως χρειαστεί να γίνουν στο δίκτυο, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν πρέπει οι ρυθμίσεις να γίνουν ασπίδα ή οπισθοφυλακή ενός κόσμου παραδοσιακών εκδοτών που βλέπει τη δύναμή του να καταρρέει – και δεν είναι αθώος για την απώλεια της τιμής της δημοσιογραφίας, ούτε πάντοτε καλύτερος και από τους χειρότερους ουτιδανούς του διαδικτύου.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Γιάννης: Κύριε Καρζή μας λείψατε...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ