Είναι άλλη μια μέρα εσωτερικών πολιτικών εντάσεων, ενδοκυβερνητικών τριβών και προσωπικών συγκρούσεων ανάμεσα σε κορυφαίους νυν και πρώην, άλλη μια τέτοια μέρα από τις αρκετές που προηγήθηκαν και τις πολλές που θα ακολουθήσουν. Κοιτάζοντας μέρα τη μέρα, συνεδρίαση τη συνεδρίαση το τι συμβαίνει και πως εξελίσσεται, όπως είναι φυσικό και θεμιτό, χάνουμε τη μεγάλη εικόνα. Η υπόθεση δεν θα κριθεί από το εάν θα κερδίσει μια μάχη η Λούκα ή ο Παπακωνσταντίνου, για να πω έτσι δυο από τα μεγαλύτερα αστέρια στη μαρκίζα του κυβερνοσκοτωμού. Θα κριθεί, φυσικά, από δύο στοιχεία – μόνο δύο και κανένα άλλο:
* πρώτον, εάν τα μέτρα θα κάνουν τη δουλειά – δηλαδή εάν θα επιτύχουν να μην χρεωκοπήσει η χώρα, γιατί ο κίνδυνος δεν έχει εξαλειφθεί, και να επιστρέψει σε μια φυσιολογική οικονομική συμπεριφορά, με βάση την οποία θα τη δανείζουν, θα εξυπηρετεί τα δάνειά της και θα ξεπληρώνει σταδιακά μέρος του χρέους που έχει συσσωρεύσει
και
* δεύτερον, εάν, με την ολοκλήρωση των μέτρων, θα έχει δημιουργηθεί μια λειτουργική οικονομία και παράλληλα εάν θα έχει διατηρηθεί μια συνεκτική κοινωνία. Με άλλα λόγια αν θα ξεφύγουμε από τον κίνδυνο να επιτύχει η θεραπεία και ο ασθενής να μας αφήσει χρόνους...

Είναι μεγάλο λάθος (και το κάνουν πολλοί υπουργοί νομίζω και άλλα πολιτικά στελέχη) να βλέπει κανείς αυτούς τους δύο στόχους ως εναλλακτικούς ή διαχωρίσιμους. Δεν υπάρχει κανένα περιθώριο να πετύχει ο ένας χωρίς τον άλλο. Επιβίωση της κοινωνίας πάνω σε οικονομικά ερείπια δεν πρόκειται να έχουμε. Κι αν η ανόρθωση της οικονομίας διαλύσει τις εσωτερικές αντοχές της χώρας, πάλι δώρον άδωρο είναι. Στην αχάριστη αυτή συγκυρία δεν έχουμε καν την πολυτέλεια των επιλογών: πρέπει να γίνουν, να γίνουν όλα και να γίνουν τώρα.

Με αυτή τη λογική ας ξανακοιτάξουμε τα ντουέτα της αλληλοσφαγής. Παίρνω ένα παράδειγμα, επειδή η Βάσω είναι που έβαλε στην πολιτική ορολογία της χώρας τη φράση “συντροφικά μαχαιρώματα”. Πριν από μερικές μέρες, πήγε να κάνει ένα καζίκι στη Βουλή στο Φίλιππο Σαχινίδη, υφυπουργό Οικονομικών και αγαπημένο σάκο του μποξ για παλαιο-πασόκους, από τότε που του έδωσε το χρίσμα ο Χρήστος Παπουτσής. Πήγε να τον εμποδίσει να περάσει μια τροπολογία και τα είπαν ένα χεράκι. Σε εκείνη την περίπτωση είχε εντελώς άδικο. Χτες, πάλι, είχε απολύτως δίκιο, όταν την έπεσε άγρια, με τον τρόπο που μόνο η Βάσω στο ΠΑΣΟΚ ξέρει να αγριεύει, στη Μαριλίζα για τη ρύθμιση των χρεών των νοσοκομείων. Όντως, είναι δίδυμο αδερφάκι με τροπολογία Αβραμόπουλου για την οποία το ΠΑΣΟΚ είχε βγει στα κεραμίδια. Όντως, νομιμοποιεί παρανομίες δισεκατομμυρίων – και παραλλήλως διευκολύνει την επαναλειτουργία των νοσοκομείων, που είναι στο χείλος του λουκέτου λόγω έλλειψης υλικών, που κι αυτό έχει μια σημασία για όσους έχουν την απρονοησία να αρρωσταίνουν μέσα στην κρίση.

Δεν είναι μόνο η Βάσω. Ο Απόστολος Κακλαμάνης, θα διαβάσετε σήμερα, εξανέστη (όπως συχνά συμβαίνει) με το Λοβέρδο και τον Παπακωνσταντίνου. Οι συνδικαλιστές, κατεξοχήν αυτοί οι συνδικαλιστές, τα περίφημα μεσαία στελέχη, δηλαδή ο κορμός του πράσινου μηχανισμού εξουσίας που στήθηκε από τη δεκαετία του 80 και δεν ξέρουν τίποτα για τον εκτροχιασμό των ελλειμμάτων των ΔΕΚΟ, πιάσανε πάλι από το λαιμό το δυστυχή γραμματέα Σωκράτη Ξυνίδη. Τον είχε περάσει ένα μπερντάχι πριν από λίγο καιρό ο ανθυποψήφιός του Γιώργος Παναγιωτακόπουλος – στέλεχος που έρχεται από τα βάθη της ιστορίας του ΠΑΣΟΚ. Και πολλά, πολλά παρόμοια...

Έχουν κάποιο κοινό όλοι αυτοί που την πέφτουν και εκείνοι που δέχονται τις επιθέσεις. Οι αμυνόμενοι είναι συνήθως νέας εσοδείας. Δεν έχουν πάντα δίκιο, κάθε άλλο. Όπως δεν έχουν πάντα άδικο οι επικριτές τους. Αλλά κι αυτοί έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Παλιές αμαρτίες. Οι επικριτές είναι συστηματικά στελέχη που έχουν ασκήσει διακυβέρνηση ή συνδικαλισμό για πολλά χρόνια, τα χρόνια της πολιτικής μονοκρατορίας του ΠΑΣΟΚ, στις δεκαετίες του 80 και του 90. Δηλαδή είναι στελέχη που φέρουν το βάρος της ευθύνης που αναλογεί στο κόμμα τους για την κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα η χώρα. Όπως λέει κι ένας από τους προσφιλείς τους στόχους “βαρέθηκα να τα ακούω για μέτρα που παίρνω για να ξεπληρώσω χρέη από εκείνους που τα έφτιαξαν βουνό”...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Phrixus: Μα υπάρχει κοινωνική συνοχή για να διατηρηθεί; Έχουν παρόμοια αντίληψη για την κοινωνία οι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα και εκείνοι των ΔΕΚΟ ή του δημοσίου, που είναι και οι βασικοί που πιέζονται από τα μέτρα; Αυτός που ελπίζει σε σύνταξη του ΙΚΑ στα 65, με εκείνη που την απολαμβάνει στα 50 και μάλιστα μεγαλύτερη; Ο άγρια φορολογούμενος υπάλληλος με τον φοροδιαφεύγοντα μικροεπαγγελματία; Συνοχή θα αποκτήσει η κοινωνία όταν όλοι οι κανόνες εφαρμόζονται έναντι όλων.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΦΑΝΟΣΤΑΤΗΣ: http://fanostatis2010.blogspot.com/

Όλη η ιστορια του Σωτηρη Χατζηγακη και της ΑΓΡΟΓΗ ΑΕ- Αποκαλυπτικο αρθρο με παραπομπες και στοιχεια

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ Η ΑΓΡΟΓΗ.

http://fanostatis2010.blogspot.com/2010/07/1-revised-1.html
http://fanostatis2010.blogspot.com/2010/07/2-revised-2.html

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ