Ας μην ακουστεί παραδοξολογία. Οι αντιδράσεις για τα εργασιακά και το ασφαλιστικό δεν είναι δείγμα των δυσκολιών που αντιμετωπίζουν οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα. Είναι ακριβώς το αντίθετο. Οι αντιδράσεις, τόσο σε κοινωνικό όσο και σε συνδικαλιστικό επίπεδο, είναι εξαιρετικά -θα έλεγα: απροσδόκητα- περιορισμένες. Το πολιτικό κόστος, όπως έδειξε η τελευταία έρευνα της MRB, είναι υπαρκτό, αλλά δεν δημιουργεί ζήτημα διακυβέρνησης, επειδή η αίσθηση της κοινωνίας είναι πως κανένα από τα κόμματα, πλην του κυβερνώντος, δεν συνιστά πραγματική πρόταση εναλλακτικής πολιτικής για τη διαχείριση της κρίσης ή λύση εναλλακτικής διακυβέρνησης.

Διαβάζω σε τίτλους ότι “βράζει” η Κοινοβουλευτική Ομάδα, ή το κόμμα του ΠΑΣΟΚ. Δεν το βλέπω. Υπήρξαν ενστάσεις, προφανώς. Υπήρξαν διαφωνίες και γκρίνιες, προφανώς. Υπήρξαν και υπάρχουν διαμαρτυρίες, ιδιαίτερα από συνδικαλιστικά στελέχη που πιέζονται ανάμεσα στην κυβερνητική πολιτική του μνημονίου και στην υποχρέωση εκπροσώπησης ανθρώπων που θίγονται βαριά από τα μέτρα. Προφανώς.

Αλλά στο σύνολό τους και σε σχέση με την έκταση, το βάθος και την επίπτωση των αλλαγών που προωθούνται οι αντιδράσεις είναι ήπιες, σχεδόν ανεπαίσθητες. Το ΠΑΣΟΚ θα τελειώσει την ψήφιση των αλλαγών σε εργασιακά και ασφαλιστικό με 157 βουλευτές, κατά πάσα πιθανότητα, καταγράφοντας στο τέλος της πρώτης φάσης της εφαρμογής του μνημονίου απώλεια τριών βουλευτών σε σχέση με τις εκλογές του Οκτωβρίου – στις οποίες, θυμίζω, κατέβηκε με σύνθημα ότι και λεφτά υπάρχουν και πολιτικές που να μοιράζουν χρήμα για την ενίσχυση της ανάπτυξης και άλλα ωραία που ψόφησαν από το κρύο στο Νταβός.

Ακόμη κι αν δεν είναι 157, που τίποτα δεν το δείχνει, οι απώλειες είναι ελάχιστες, αν συνυπολογίσει κανείς ότι μια μόνο από τις δεκάδες ρυθμίσεις για τις συντάξεις των μητέρων, ή για τα όρια ηλικίας, ή για το ύψος της σύνταξης, ή για τις συλλογικές συμβάσεις, ή για το όριο των απολύσεων ή για το ύψος των αποζημιώσεων, μια μόνον από αυτές τις ρυθμίσεις θα αρκούσε σε διαφορετικές συνθήκες για να διαλύσει την Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ. Καθεμιά τους, παλιά, πριν έρθει το φάσμα της χρεωκοπίας, έριχνε κυβέρνηση.

Δεν λέει κανείς πως οι πολίτες είναι ενθουσιασμένοι. Βαριά προβληματισμένοι, δύσθυμοι και ανήσυχοι είναι. Αλλά η ηπιότητα των αντιδράσεων δείχνει το μέτρο της ευθύνης μιας κοινωνίας που εντέλει, όσα κι αν έχει χρεωθεί για τη συνενοχή της στο σύστημα της διαφθοράς και του βολέματος, εμφανίζεται εξαιρετικά αποφασισμένη να διεκδικήσει ένα μέλλον, να ξαναχτίσει κι αυτή τη φορά να μην είναι πάνω στην άμμο των δανεικών και ξοδεμένων.

Η αναγνώριση της συγκυρίας από τους πολίτες και ο απρόβλεπτα, ακόμη και για τους δανειστές της χώρας, χαμηλός τόνος των αντιδράσεων είναι ταυτόχρονα μια ευκαιρία και μια ευθύνη για την κυβέρνηση. Ευκαιρία να επιταχύνει τους ρυθμούς της – γιατί έως τώρα καταγράφεται ως καλών προθέσεων αλλά ανεπαρκών επιδόσεων. Και ευθύνη γιατί, εάν αυτό δεν συμβεί, δεν θα υπάρχει κανείς άλλος να μοιραστεί το βάρος.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ