Mην πιστεύετε το ημερολόγιο. Δεν έχουμε Απόκριες. Ο Καρνάβαλος τελείωσε. Από απόψε, από το διάγγελμα Παπανδρέου, αρχίζει η Μεγάλη Σαρακοστή.  Δεν είναι σίγουρο πως θα τελειώσει με χαρμόσυνα αναστάσιμα μηνύματα. Σίγουρο είναι πως το κεντρικό μήνυμα της ημέρας θα συμπέσει με αυτό που αναφώνησε ο γέρων Συμεών και θυμάται σήμερα το χριστεπώνυμο πλήρωμα: “νυν απολύoις τον δούλον σου, Δέσποτα”. Διότι, Δέσποτα, προσέλαβες καμμιά 200αριά χιλιάδες περισσότερους από όσους αντέχεις να πληρώνεις. Και, τώρα, ή θα πρέπει να πληρώνεις λιγότερους ή θα πρέπει να τους πληρώνεις λιγότερο. Τόσο απλό, διότι άλλα θαύματα δεν γίνονται...

Ακριβώς τέσσερις μήνες μετά την εκλογή του, ο Γιώργος Παπανδρέου θα σταθεί το απόγευμα ενώπιον των πολιτών – χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς απώτερες βλέψεις, χωρίς πολιτικά σχέδια Β, χωρίς αναστολές για το κόστος, χωρίς αναμνήσεις από την προεκλογική εποχή. Με μόνο βάρος την ευθύνη. Την ευθύνη όχι απέναντι στους ψηφοφόρους του, όχι απέναντι στο κόμμα του, όχι απέναντι στον καθέναν από εμάς, που τον στήριξε ή τον αποδοκίμασε έως τώρα, αλλά την ευθύνη απέναντι στον τόπο. Απόψε είναι το δικό του ραντεβού με την ηγεσία. Για όλη τη χώρα, απόψε είναι το ραντεβού με την πραγματικότητα.

Κανείς δεν μπορεί να προεξοφλήσει τι ακριβώς θα ειπωθεί. Και άρα δεν έχει νόημα ούτε να προτρέχουμε, ούτε να σχολιάζουμε το εικαζόμενο. Αλλά για να καλεί κατεπειγόντως τους αρχηγούς, για να απευθύνει την πρόσκληση εσπευσμένα από το βήμα της Βουλής, προφανώς έχει κάτι να τους πει, κάτι να τους ζητήσει. Είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς αυτή τη στιγμή ότι χρειάζεται τέτοια δραματική κλιμάκωση, με συσκέψεις αρχηγών και διάγγελμα του Πρωθυπουργού, για να ειπωθεί κάτι λιγότερο από το πάγωμα όλων των προσλήψεων για ένα μακρό χρονικό διάστημα και τη μείωση των περισσότερων μισθών του Δημοσίου – ενδεχομένως και των ΔΕΚΟ. Αλλά θα δούμε...

Ο Γιώργος Παπανδρέου στην πολιτική του πρακτική μοιάζει πολύ με τον τρόπο που έχει ώς τώρα λειτουργήσει η χώρα. Δεν παίρνει εύκολα την απόφαση. Την κουράζει, την ταλαιπωρεί, την επεξεργάζεται, την αφήνει να ωριμάσει. Αλλά όταν την πάρει, τη στηρίζει μέχρι τέλους, με άκρα συνέπεια και ανεξαρτήτως περιρρέουσας ατμόσφαιρας – θυμηθείτε την ελληνοτουρκική προσέγγιση, πώς επικρίθηκε και πώς τον ανέδειξε. Και είναι επιβάτης στο σωστό τραίνο. Αυτή τη φορά το εισιτήριο θα είναι ακριβό, αλλά έτσι γίνεται όταν το κόβεις τελευταία στιγμή, την ώρα που σφυρίζει ο σταθμάρχης...

Από τη στάση τους απέναντι σε αυτή την προσπάθεια, θα κριθούν όλοι. Η κυβέρνηση πρώτη για την αποτελεσματικότητά της. Αλλά και όλοι οι υπόλοιποι. Τα κόμματα. Οι παρατάξεις. Οι βουλευτές και τα στελέχη. Οι πολιτικοί και οι οικονομικοί παράγοντες.

Ο κ. Παπανδρέου έχει να κάνει κάτι ακόμη: να ξανασκεφθεί ποιοί και με ποιά επιχειρήματα του παρουσίασαν στις 120 μέρες που έχουν μεσολαβήσει από την εκλογή του μια στρεβλή εικόνα, ποιοί και πώς έβαζαν ροζ πινελιές στο γκρίζο τοπίο για να μοιάζει πιο όμορφο, ποιοι συνεργάτες του δεν είχαν σαφή αντίληψη και ποιοί του υπέδειξαν πολιτικές που αποδείχθηκαν τόσο γρήγορα αναντίστοιχες προς τα πραγματικά διλήμματα. Γιατί ο χρόνος πληρώθηκε και τώρα πια ούτε αυτός δεν περισσεύει...
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ