H ποιητική έρημη χώρα αρχίζει με έναν περίφημο στίχο: “ο Απρίλης είναι ο πιο σκληρός μήνας”. Στην Έρημη Χώρα, αυτή την χρεωκοπημένη Wasteland που νομίζει ακόμη ότι “λεφτά υπάρχουν”, ο Φλεβάρης είναι ο πιο σκληρός. Για την οικονομία, πια, νομίζω ότι το έχουν καταλάβει όλοι – η Νέα Δημοκρατία τι παρέδωσε, το ΠΑΣΟΚ τι ακριβώς έχει να διαχειριστεί, οι διάφορες συνειδήσεις της παράταξης ποιά είναι τα περιθώρια γενναίας αντίστασης στις αγορές, ο Γιώργος Παπανδρέου μετά τη χρήσιμη αυτή επίσκεψη που έκανε στο Νταβός, όπου οι μείον 20 βαθμοί πάντοτε βοηθούν να φύγει η αχλύ του νοτιά και να ξεθολώσει η εικόνα.

Ας αφήσουμε, λοιπόν, την οικονομία – άλλωστε θα έχουμε πλείστες όσες ευκαιρίες να ασχοληθούμε με αυτήν κάθε μέρα για έναν άγνωστο αριθμό επομένων ημερών. Η οικονομία δεν υπάρχει εν κενώ. Στην Κύπρο, αυτές τις μέρες, βρίσκεται ο γ.γ. του ΟΗΕ, ο Μπαν Κι Μουν. Δεν τον ήθελαν. Ο πρόεδρος Χριστόφιας είπε καμμιά δεκαριά φορές ότι δεν φαίνονται προοπτικές στο Κυπριακό, μετά τις τελευταίες θέσεις των Τούρκων. Ο Μπαν είχε πει καμμιά δεκαριά φορές ότι δεν θα πήγαινε στην Κύπρο, αν δεν υπήρχαν προοπτικές κίνησης στο Κυπριακό. Απλή συνεπαγωγή: κάτι θα κινηθεί, θέλουμε-δεν θέλουμε. Ή, πάντως, αυτοί που το θέλουν, θα το επιχειρήσουν.

Και στα ελληνοτουρικικά επίσης: η ανταλλαγή επιστολών μεταξύ Ερντογάν και Παπανδρέου (με τη σειρά που εστάλησαν, δηλαδή με πρωτοβουλία της Τουρκίας) δείχνει πως η Αθήνα θα υποχρεωθεί σύντομα να αρχίσει κάποιου είδους συζήτηση, συνομιλία ή διαπραγμάτευση, διμερή ή διεθνή, με την Άγκυρα. Ο κ. Παπανδρέου στην επιστολή του λέει πως πρέπει να έχει καταληκτική ημερομηνία – κι αν δεν συμφωνήσουμε, τότε Χάγη.

Εντάξει, Χάγη. Αλλά για τι ακριβώς; Αυτό είναι στην πραγματικότητα το αντικείμενο της διαπραγμάτευσης. Η ατζέντα της διαιτησίας είναι τόσο κρίσιμη για την έκβασή της, όσο η διατύπωση του ερωτήματος σε ένα δημοψήφισμα για το αποτέλεσμά του. Ο ντε Γκωλ έχει πει ότι τα δημοψηφίσματα μπορεί να τα κερδίσει πάντοτε εκείνος που γράφει την ερώτηση. Που σημαίνει ότι όσο πιο ισχυρή είναι η μία από τις δύο χώρες στο συσχετισμό δυνάμεων στη συγκυρία κατά την οποία θα κριθούν οι όροι της προσφυγής, τόσο καλύτερες θα είναι οι προοπτικές για την τελική κρίση.

Είναι μια υποτιμημένη πτυχή της οικονομικής και δημοσιονομικής κρίσης. Η χρεωκοπία της χώρας έρχεται σε μια φάση όπου θα κριθούν πολλά και μεγάλα ζητήματα, όπου θα χρειαστεί να καθήσει σε τράπεζες διαπραγματεύσεων. Όταν προηγουμένως κάθεται σε τράπεζες τις οποίες εκλιπαρεί να αγοράσουν ομόλογα, προφανώς η διαπραγματευτική της ισχύς, το ειδικό βάρος της χώρας, απομειώνεται δραματικά.

Ας πω το πιο εύκολο. Πώς ο ίδιος Έλληνας πρωθυπουργός, που στις συνόδους κορυφής θα είναι δακτυλοδεικτούμενος ως ο αδύναμος κρίκος της ευρωζώνης, πώς αυτός που πολιορκείται από τα διεθνή μέσα ενημέρωσης με εξευτελιστικές ερωτήσεις για την κατάντια του κράτους του, πώς η χώρα μας που σε κάθε συνάντηση υποδεικνύεται ως η κερκόπορτα της ευρωζώνης, δηλαδή του σκληρού πυρήνα της ευρωπαϊκής ιδέας και προοπτικής, θα βάλει το δεδομένο βέτο για τα Σκόπια στο επόμενο Βουκουρέστι; Θα είναι το ίδιο εύκολο, ή έστω εξίσου δύσκολο, με την πρώτη φορά;

Στη δυσάρεστη εκδοχή, η Ελλάδα θα χρειαστεί ίσως να προβάλει κι άλλα βέτο, ή να υπερασπίσει με άλλους έντονους τρόπους εθνικά δίκαια. Ποιά είναι σήμερα η δυνατότητα της χώρας; Ποιά στάση θα συναντήσει, εάν κάνει κινήσεις είτε ζητώντας κατανόηση είτε ασκώντας ακραία αλλά θεμιτά δικαιώματα, αυτή η ίδια χώρα που είναι ικέτης σχεδίων και επαίτης δανείων.

Η κυβέρνηση έχει υποχρέωση να το εξηγήσει με σαφήνεια. Η σωτηρία της οικονομίας δεν αφορά μόνο χρήμα. Αφορά την ισχύ της χώρας, διακυβεύει ό,τι κέρδισε τα 35 χρόνια της δημοκρατίας της.
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ