Tο Νταβός μπορεί να αποδειχθεί ορόσημο για το Γιώργο Παπανδρέου. Ποτέ έως τώρα, στις 120 μέρες της πρωθυπουργίας του, δεν τον έχουμε ξαναδεί τόσο προβληματισμένος. Γιατί ο αισιόδοξος Γιώργος, μέχρι και την τελευταία του εμφάνιση στο υπουργικό συμβούλιο, άλλαξε τόσο σε λίγες μέρες; Γιατί ήταν εμφανώς σύννους και περίφροντις; Νομίζω έχει άμεση σχέση με τα χαρακτηριστικά του πολιτικού Παπανδρέου: η εικόνα του για τη χώρα σχηματίζεται τώρα που τα δεδομένα, το input, έρχεται και από το εξωτερικό, από τους κορυφαίους διεθνείς παράγοντες – κι όχι μόνο από το (ενδεχομένως όχι άδικα) υποθηκευμένο για ιδιοτέλεια πολιτικό προσωπικό της χώρας.

Το δίλημμα του κ. Παπανδρέου δεν είναι συγκυριακό. Δεν είναι καν οικονομικό ή πολιτικό με τη στενή έννοια του όρου – αν θα βρει σήμερα δανεικά και από πού; Η απάντηση σε αυτό το ερώτημα πηγαίνει στην καρδιά των στρατηγικών αναζητήσεων του ίδιου και της χώρας, στο στίγμα και τη θέση της Ελλάδας (και εκείνης που θέλει ο Γιώργος για την Ελλάδα) στον κόσμο. Η συζήτηση για δολλαριακά δάνεια, για αγορά μέρους του χρέους από την Κίνα, η ένταση στην προεκλογική διαβούλευση με τη Φραγκφούρτη και την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, όλα αυτά έχουν σχέση με την αναζήτηση, θεμιτή αλλά αμφίβολης αποτελεσματικότητας, ενός -ας τον πούμε έτσι- “τρίτου δρόμου” για τη στρατηγική τοποθέτηση της χώρας μεταξύ της Ευρώπης, της Αμερικής του Ομπάμα και των αναδυόμενων δυνάμεων της Λατινικής Αμερικής και της Ασίας.

Για πρώτη φορά χτες, ο κ. Παπανδρέου μίλησε για έκδοση ευρω-ομολόγου. Δεν πρόκειται για επαιτεία σωτηρίας. Αλλά για κεντρική επιλογή διατήρησης της θεμελιώδους στρατηγικής σύνδεσης της Ελλάδας με την Ευρώπη – και το σκληρό πυρήνα της, που ασφαλώς σήμερα είναι και θα είναι όλο και περισσότερο στο μέλλον το ευρώ. Με όλα τα προβλήματά της, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο καλύτερος και μόνος βέβαιος σύμμαχος στον οποίο μπορεί σταθερά να προσβλέπει η Αθήνα.

Είναι, επίσης, το μόνο διεθνές κέντρο αποφάσεων στο οποίο η μικρή και προβληματική Ελλάδα έχει κατοχυρώσει θεσμική και αδιαμφισβήτητη συμμετοχή σε αποφάσεις μείζονος διεθνούς εμβέλειας. Έχει επιρροή – ακόμη και χωρίς να το θέλει. Βαραίνει στην πλάστιγγα – ακόμη κι όταν βρίσκεται, όπως τώρα με τα ελλείμματα, στη λάθος πλευρά, αυτήν που πλήττει το ευρώ. Αλλά έχει ειδικό βάρος, έχει σημασία.

Η πιστοποίηση αυτής της δέσμευσης από το Γιώργο Παπανδρέου, με την σκέψη του ευρωομολόγου αλλά και με τη δήλωση πως οι κερδοσκόποι κατά της Ελλάδας έχουν στο στόχαστρο την ευρωζώνη, ανοίγει το δρόμο για μια αποσαφήνιση της ελληνικής πολιτικής (με τις αυτονόητες και αναπότρεπτες οικονομικές παραμέτρους της). Ανοίγει το δρόμο για την ουσιαστική έναρξη της πορείας ανασυγκρότησης σε κράτος των ερειπίων που παρέλαβε.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Δημητρης Κατσιφαρακης : H ορθολογικη και ψυχραιμη συντομη αναλυση σας για τις επικειμενες αποφασεις του πρωθυπουργου καταληγουν σε σχισμη αισιοδοξιας, και αυτο ειναι πολυ σημαντικο: Το να διαβαζει (ακουει) καποιος ψυχραιμους σχολιστες να διαβλεπουν δυνατοτητες επιλυσης προβληματικων καταστασεων και στο βςθυ ακρο, επιλυση.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ