Ποιά Ακρόπολη είνα το εθνικό σύμβολο; Του Περικλή ή η Χρηματιστηριακή;

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Ποιά Ακρόπολη είνα το εθνικό σύμβολο; Του Περικλή ή η Χρηματιστηριακή;

Πέμπτη, 28/01/2010 09:30

Αν τα μισά μου χρέη βρίσκονται εδώ γιατρέ, τα άλλα μισά στην Κίνα βρίσκονται... Το έλεγε, περίπου έτσι, ο Ναζίμ Χικμέτ για την Πολιτιστική Επανάσταση. Το αποτέλεσμα της Επανάστασης ήταν μια 25αριά εκατομμύρια νεκροί. Εδώ τη βγάλαμε με ένα δύο τοις εκατό στα ομόλογα. Συγκριτικώς όχι άσχημα...

Σήμερα ο Γιώργος Παπανδρέου βρίσκεται στο Νταβός – στο Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ. Είναι άριστη συγκυρία. Γιατί ο κ. Παπανδρέου είναι ο πιο κοσμοπολίτης Έλληνας πολιτικός και θα αισθάνεται άνετα μιλώντας, με κορυφαίους οικονομολόγους και οικονομικούς παράγοντες, τους περισσότερους από τους οποίους γνωρίζει προσωπικά, λίγο ή πολύ.

Εκεί δεν στέκουν δεύτερες σκέψεις για τις πιθανές κρυφές πολιτικές ή ατομικές τους ατζέντες, όπως συμβαίνει όταν η συνομιλία γίνεται στο εσωτερικό περιβάλλον της καχυποψίας και της μιζέριας που έχει καταφέρει να κατοχυρώσει ως σταθερή ambiance της πολιτικής της ζωής η χώρα μας. Επομένως, επιστρέφοντας από το Νταβός ο κ. Παπανδρέου θα έχει διαμορφώσει ο ίδιος, την τελική προσωπική του εικόνα για το τι ακριβώς και με ποιους όρους διακυβεύεται. Και θα έχει καταλήξει στις αποφάσεις του, που μια πρώτη ιδέα γι'αυτές θα πρέπει να έχει μετά τη χτεσινή τους συνάντηση ο Γιώργος Προβόπουλος, για να δηλώνει (σε μια εξαιρετικά δύσκολη μέρα) αισιόδοξος για τις προοπτικές.

Αλλά το ακριβό ατύχημα που είχαμε με τη διαρροή στους Financial Times για υποτιθέμενη αγορά 25 δις δολλαρίων σε ελληνικά ομόλογα από το Πεκίνο και πακέτο μετοχές της Εθνικής, με τη διάψευση από την Αθήνα και από τη Goldman Sachs και όλα αυτά τα θολά, τα αντιφατικά και τα ανησυχητικά, δίνει την ευκαιρία για ένα απλό και επείγον συμπέρασμα. Ότι κάποια στιγμή, τώρα που ο κόμπος έφτασε στο χτένι, ήρθε η ώρα να πάψουμε να βαυκαλιζόμαστε. Και να μας δανείσουν οι Κινέζοι, δανειστές θα είναι, όχι χαριστές. Θα θέλουν τα λεφτά τους πίσω και τον τόκο, όπως και οι υπόλοιποι. Και θα θέλουν τα ίδια μέτρα, όπως και οι υπόλοιποι.

Όσο δυσάρεστο κι αν είναι, η λύση δεν βρίσκεται στο Πεκίνο. Η λύση βρίσκεται εδώ, στην Αθήνα. Στις αποφάσεις, στα μέτρα, που εμείς θα πάρουμε για την απεμπλοκή από το οικονομικό αδιέξοδο. Αν είναι ουσιαστικά, άμεσα, πειστικά και εφαρμόσιμα, θα βρεθούν δανειστές παντού. Αν όχι, πόσο καιρό άραγε πιστεύει κανείς ότι μπορεί να σέρνεται μια χώρα, και μάλιστα της ευρωζώνης, στο Λονδίνο, τη Νέα Υόρκη, στη Σιγκαπούρη, στο Πεκίνο και κάποια στιγμή στο Τουβαλού, τη Σαμόα και τα Νησιά του Σολομώντα, στη μέση του Ειρηνικού, μήπως εκεί έχουν ξεμείνει κάποια τελευταία δανεικά...

Αλλά στην Αθήνα, άλλα συμβαίνουν. Όπως η αποκάλυψη στη Βουλή ότι ένας τυχαίος διευθυντής Εφορίας έσβησε με το έτσι θέλω, με μια τζίφρα, χωρίς άραγε πολιτική εντολή (;), χωρίς άραγε πολιτική κάλυψη (;), το πρόστιμο των 5,5 δις ευρώ που είχε επιβληθεί στην περιβόητη Ακρόπολις Χρηματιστηριακή για το σκάνδαλο των δομημένων ομολόγων. Όπως συμβαίνουν όλα. Στα μουγκά. Στα μουλωχτά. Και, φοβάμαι όλοι υποψιάζονται και με το αζημίωτο.

Αυτά βλέπουν οι δανειστές και κλείνουν το πουγκί τους. Μια χώρα που έχει σύμβολό της την Ακρόπολη. Όχι του Καλλικράτη. Του Πρινιωτάκη.