Μπορεί ο θάνατος ενός παιδιού στην Κηφισίας να μας βγάλει από το τέλμα της αδιαφορίας;

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Μπορεί ο θάνατος ενός παιδιού στην Κηφισίας να μας βγάλει από το τέλμα της αδιαφορίας;

Παρασκευή, 11/12/2009 11:25

Για μια μέρα μόνο, μέσα σε όλες τις μέρες, επιτρέψτε μου να αφήσω για λίγο τα μεγάλα και τα σημαντικά, και ανεχθείτε μια ελάχιστη ματιά στο καθημερινό, το τετριμμένο, αυτό που πάντοτε το προσπερνάμε, για να απαλλαγώ (κι ίσως μαζί να απαλλαγούμε) από μια σημερινή τύψη, για να προλάβω (κι ίσως μαζί να προλάβουμε) μια αυριανή τύψη.

Πριν από τρεις μήνες, μου τηλεφώνησε ένας φίλος, μου έστειλε και e-mail. Ένας νέος άνθρωπος είχε σκοτωθεί στην Κηφισίας, λίγο πιο πάνω από το Υγεία, στριμωγμένος με το μηχανάκι του ανάμεσα σε ένα αυτοκίνητο και μια κολώνα στο διάζωμα, μια διαφημιστική στήλη από εκείνες που υπάρχουν παρόλα όσα έχουν ακουστεί και γραφτεί.

“Αύριο κάνουν διαμαρτυρία εκεί που χάθηκε. Πες κάτι”, μου είπε. Αλλά τέτοια συμβαίνουν κάθε μέρα. Αμέλησα τον παρακλητικό τόνο, δεν είπα τίποτα. Η είδηση “δεν χώρεσε”. Κι έτσι, μάθατε ίσως ότι ο υφυπουργός Ευρυζωνικότητας και Διακυβερνητικής Αλληλεγγύης επισκέφθηκε επισήμως την Άλμα Άτα κι έγινε δεκτός με τιμές από τον Καζάκο ομόλογό του – αλλά δεν μάθατε ότι ένας ακόμη άνθρωπος, και δεν ήταν ο πρώτος, είχε χάσει τη ζωή του στο ίδιο σημείο από όπου περνούν καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα, τα δικά σας και το δικό μου, δυο και τρεις φορές. Είχαμε χάσει το Σφυγμό της Μέρας...

Δεν θα το θυμόμουν, αν αυτή την ώρα λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, στα Σίδερα του Χαλανδρίου, δεν έκαναν καθιστική διαμαρτυρία μαθητές, επειδή αυτή την εβδομάδα χάθηκε, πάλι στην άσφαλτο που όλοι τους καθημερινά διασχίζουν, ένας συμμαθητής τους. Περνούσε - με πράσινο. Γιατί σε εκείνο το σημείο όπου υπάρχουν τρία μεγάλα σχολεία, και υποτίθεται προνομιούχα σχολεία, κι ένα ακόμη μεγάλο δημόσιο σχολείο, όπου 4 ή 5 χιλιάδες μαθητές περνούν απέναντι τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα, δεν υπάρχει μια υπόγεια διάβαση ή μια πεζογέφυρα.

Σε μια χώρα όπου καθένας έχει πια χάσει κι από έναν δικό του άνθρωπο στο δρόμο, ο εθισμός δεν είναι πια ανεκτός. Σε όσους μας κοιτούν και δεν μας ξέρουν κάνει εντύπωση: πώς είναι δυνατόν να κυκλοφορούν τόσο ακριβά αυτοκίνητα, τόσο πολλά αυτοκίνητα, σε τόσο άθλιους, σε τόσο επικίνδυνους δρόμους. Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε Hummer για τα στενά του Κολωνακίου, ή σπιντάτες Μερσεντές για να παραβιάζουμε με υπερηφάνεια το όριο των 60 χιλιομέτρων σε αυτή τη γελοιογραφία εθνικού οδικού δικτύου που έχουμε.

Μέχρι πότε θα υπερβάλλουμε ακραία στην επένδυσή μας στο ιδιωτικό, αδιαφορώντας εντελώς για την ίδια την υπονόμευσή της από την αδιαφορία μας για το δημόσιο αγαθό. Με είχαν ρωτήσει κάποτε “είναι δυνατόν να αγοράζετε αυτοκίνητα πριν φτιάξετε τους δρόμους;” Η απάντηση είναι πως το τίμημα αυτής της αδιαφορίας το αναλαμβάνουμε θολωμένοι, εθισμένοι στην απώλεια των ανθρώπων μας.

Δεν έχω αμφιβολία πως και να είχα πει κάτι το Σεπτέμβρη, σήμερα ίδια θα ήταν τα πράγματα. Αλλά έκαστος εφ'ω ετάχθη. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή: να μην μπορούμε να αντέξουμε το βάρος τουλάχιστον να έχουμε κάνει ό,τι, όσο λίγο κι αν είναι, περνούσε από το χέρι μας.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Χρήστος: Εχουμε εθιστεί στην παθητικότητα και τίποτα δε μπορεί να μας ξεκουνήσει, ενώ κάθε μέρα θα έπρεπε να είμαστε έξω από τα δημαρχεία και στις γειτονιές μας αλλάζοντάς τες.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Demelene: Κύριε Καρζή, επειδή μένω κοντά στην περιοχή του Υγεία θέλω να κάνω κάποιες παρατηρήσεις.
Καθώς ανεβαίνουμε την Κιφησίας πριν το φανάρι του Υγεία και λίγο μετά την Γέφυρα υπάρχει υπόγεια διάβαση. Ειναι κάπου μπροστά από την πρώτη εργατική πολυκατοικία.

Μετά το φανάρι του Υγεία, υπάρχει η υπέρχεια γέφυρα που έχει και ένα πανί ξεχασμένο από το 2004 σχετικό με παιχνίδια κτλ.

Σε μια απόσταση 500 μετρων με άκρες τις δύο διαβάσεις, υπάρχει και ένα φανάρι περίπου στην μέση.

Δεν λέω ότι είναι αρκετό, ούτε οτι το φανάρι βοηθάει τους παιζούς που δεν ειμαι μόνο μαθητές καθώς στην στάση του λεωφορείου κατεβαίνει λαός που περνάει απέναντι προς τη πλευρά του ΥΓΕΙΑ που έχει γεμίσει επιχειρήσεις και όχι μονο.

Δεν ξέρω πως πέθανε το παιδί, αλλά στο συγκεκριμένο σημείο κάθε οδηγός θεωρεί την Κηφισίας λαθεμένα κλειστό αυτοκινητόδρομο και έρχεται με πολλά. Και εγώ περνάω αρκετά φανάρια όταν δεν πρέπει, αλλά και το ελάχιστο μέτρο στην παρανομια μου, μου επιβάλει την αντίληψη των σημείων που δεν το τζογάρεις. Ένα από αυτά ειναι και αυτό το φανάρι.

Βέβαια όλα αυτά ειναι μύθοι καθώς οι Κιφησίας σε εκείνο το σημείο ειναι μια ζωή μποτιλιαρισμένη, εκτός και αν ειναι νυχτερινή ζώνη.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Φιλιππος Κ.: Αν δεν ήταν η πινακίδα θα ήταν μια στάση λεωφορείου, ένα δέντρο ένας τοίχος ένα άλλο αυτοκίνητο. Το πρόβλημα είναι η ταχύτητα αλλά μερικές φορές και ο πεζος. Έχουμε την ίδια νοοτροπία ειτε με αυτοκινητο ειτε χωρίς. Αν υπήρχε πεζογέφυρα ποιος θα ανέβαινε τα σκαλοπάτια. Πριν από ένα μήνα περίπου συνέβη ένα ατύχημα με δυο κοπέλες, νομίζω, στο φανάρι στην διασταύρωση με Χαλάνδρι και ενώ υπήρχε ένας άριστος τροχονόμος (χρόνια τώρα, με το χαρακτηριστικό μουστάκι). Οι πεζοί είχαν την εύθηνη. Δεν πήγαν από την διάβαση - μερικά μέτρα παρακάτω - που μπορούσε να τους δει ο τροχονόμος.

Υ.Γ.: Πόσες φορές περιμένοντας στο φανάρι βλεπουμε τον συγκεκριμένο τροχονόμο όταν δεν έχει πολύ κίνηση πηγαίνει δίπλα στους οδηγούς και τους υπενθυμίζει την ζώνη!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μανος Σ.: η πεζογέφυρα είναι μια καλή λύση αποτέλεσμα μιας πρωτοβουλίας των κατοίκων που έχει συμβολικό χαρακτήρα. είναι ευχάριστες αυτές οι πρωτοβουλίες που εκφράζουν σχεδόν το σύνολο των κατοίκων. και είναι ευχάριστο που οι κυβερνήσεις αρχίζουν δειλά δειλά να παίρνουν αποφάσεις ευθυγραμμισμένες σε αυτές τις ανάγκες.

πιστεύω τα επόμενα χρόνια θα βλέπουμε παρόμιες κινήσεις από τους πολίτες για αρκετά θέματα της καθημερινότητας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Μάνος Σ.: καλησπέρα, δεν πιστεύω οτι απορρίπτεται σχόλια, αλλά και ένα δικό μου σχόλιο στο άρθρο με τίτλο "Στο άμεσο μέλλον θα επιπλεύσουμε, μακροπρόθεσμα βουλιάζουμε" δεν εμφανίστηκε.

βέβαια μου βγάζει ένα μήνυμα το οποίο δεν λειτουργεί πολύ στο δικό μου browser καθώς χρησιμοποιώ το opera. είναι πάντως άσχημο αυτό το "επιβεβαίωση". anyway, μικρό το κακό για ένα σχόλιο αλλά έπειδή έκατσα αρκετή ώρα να γράψω μια σκέψη για ένα πολύ σημαντικό θέμα που αφορά την ελληνική κοινωνία στεναχωρήθηκα λίγο.

δεν πειράζει..

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

FreeCity: Μπορείτε, αν θέλετε, για σιγουριά να στέλνετε κι ένα όμοιο μήνυμα με το κείμενο στο info@freecity.gr από το κανονικό σας ηλ. ταχυδρομείο.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

Γιάννης Ευαγγέλου: Πόσες ακόαμ ζωές θα προσφερθούν στην αδιαφορία και στη συνήθεια να παραβλέπυμε τα παραπτωματά μας γιατί απλά έγιναν καθημερηνότητα?
Προχθές τράβηξα από το σακκάκι αλλοδαπό που διέσχιζε με πρασινο την Συγγρού γιατί ένας ταξιτζής -και όχι μόνον αυτός έστριβε την Βούρβαχη προς Συγγρού με παλόμενο πορτοκαλί αλλά όπως συνήθως γίνεται δεν έδωσε προτεραιότητα στον πεζό αν και περνούσε με πρασινο. Κι αυτό έγινε μπροστά σε τροχονόμο που δεν συγκινήθηκε. Αν και του έκανα παρατήρησε επεέτρεπε σ όσους ακολούθησαν και στα επόμενα φανάρια να μην επειτρέπουν στούς πεζούς να περνούν στην διάβαση με πράσινο γι αυτούς. Συνηθίσαμε κι έμείς αλλά και αυτοί που επιβλέπυν την τάξη στην παρανομία που έγινε καθεστώς.
Οσο για τις διαφημιστικές πινακίδες στούς δρόμους είναι μεγάλο το θέμα και απαιτείται ανοικτό Forum για να καλυφθεί.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ