Έχει πια περάσει ένας χρόνος από την κάλπη που άλλαξε τον κόσμο, από τη νίκη του Ομπάμα στις αμερικανικές εκλογές. Τριακόσιες μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, δηλαδή οι 100 κι άλλες 200, κι ο Ομπάμα έχει να επιδείξει κινήσεις, αποφάσεις, επιλογές και νομοθεσία που ακόμη κι αν σήμερα εγκατέλειπε το Λευκό Οίκο, θα είχε αφήσει το στίγμα του – από την αλλαγή της σχέσης της υπερδύναμης με το μουσουλμανικό κόσμο μέχρι την ψήφιση του πρώτου συστήματος υγειονομικής περίθαλψης για όλους τους Αμερικανούς, καθώς το Σαββατοκύριακο βρήκε τις απαιτούμενες ψήφους για να το φέρει και στη Γερουσία.

Κι όμως: όπως το περιέγραψε ο Τόμας Φρίντμαν, ένας κορυφαίος αναλυτής των Νιου Γιορκ Τάιμς, και υποστηρικτής του Ομπάμα, την ώρα που η χώρα βγαίνει σταδιακά από την κρίση, την καταλαμβάνει μια αθυμία, η αίσθηση ότι ίσως και ο Ομπάμα να μην καταφέρει να της ξαναδώσει την παλιά της αίγλη, ίσως ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος. Ο Φρίντμαν το είπε πολύ χαρακτηριστικά, αντιστρέφοντας το περίφημο προεκλογικό σύνθημα του Ομπάμα, το “ναι μπορούμε”. Το πρόβλημα της Αμερικής σήμερα είναι πως νιώθει ότι maybe we can't...

Αλλά ας αφήσουμε τους κερδισμένους εκείνης της ιστορικής κάλπης, γιατί πιο πολύ ενδιαφέρον για εμάς έχει να δούμε τι συμβαίνει στους χαμένους, στο δεξιό, συντηρητικό κόμμα των Ηνωμένων Πολιτειών, τους Ρεπουμπλικανούς.

Συμβαίνουν τα εξής:

Πρώτον: για να κερδίσει την προεδρία, με το Μπους το μικρό, είχε στραφεί προς την πιο παραδοσιακή δεξιά του πτέρυγα, τη βαθιά συντήρηση, την (ας το πούμε έτσι) “ψυχή της παράταξης”. Μετά από οκτώ χρόνια, εκεί τους χρειάστηκαν και οι δύο τετραετίες, διαπίστωσαν πόσο κακό έκανε στη χώρα τους, αφήνοντάς την καθημαγμένη και χρεωκοπημένη, ο αρχηγός που κέρδισε την εξουσία, μετά την οκταετία Κλίντον...

Δεύτερον: μετά την ήττα, το κόμμα στράφηκε προς τα ακόμη πιο δεξιά. Στην πολιτική του ατζέντα δεν έχει καθοριστικό ρόλο πια ούτε καν μια μετριοπαθής συντηρητική φιγούρα, όπως ο Μακέιν. Την ιδεολογική κυριαρχία έχουν πλήρως οι πιο φανατικοί, με επικεφαλής έναν υστερικό ραδιοσχολιαστή-σύμβολο της πιο ακραίας αντιδραστικότητας, με το όνομα (μην σας ξεφύγει κάποιο άλλο...) Ρας Λίμπο.

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

Τρίτον: οι υστερικοί υπερσυντηρητικοί κάνουν πογκρόμ μετριοπαθών, ακόμη και σε βάρος του κόμματός τους. Πριν από μερικές εβδομάδες απέκτησαν και το σύμβολό τους. Την 23η περιφέρεια της Νέας Υόρκης. Εκεί, η υποψήφια που είχε κερδίσει το χρίσμα των Ρεπουμπλικανών υποχρεώθηκε να αποχωρήσει από την κούρσα, όταν ο Λίμπο και άλλοι υπερσυντηρητικοί υποστήριξαν έναν δικό τους “αντάρτη” υποψήφιο. Η επίσημη έφυγε, στήριξε το Δημοκρατικό αντίπαλό της και το κόμμα του Ομπάμα κέρδισε την περιφέρεια μετά από 16 χρόνια.

Και, τέλος, (ναι, δεν θα το πιστέψετε) η Σάρα Πέιλιν τους πέφτει αριστερή. Και γι'αυτό το νέο αστέρι των Ρεπουμπλικανών που πάνε όλο και πιο βαθιά στα εσώψυχα της παράταξης είναι μια βουλευτίνα από τη Μινεσότα, ονόματι Μισέλ Μπάχμαν. Λέει ως κεντρική πολιτική γραμμή ό,τι φωνάζει κάθε πρωί στο ραδιόφωνο ο Λίμπο – τελευταία επιτυχία ότι θεωρεί τον Ομπάμα υπεύθυνο για την υγειονομική κρίση με τη γρίπη των χοίρων και ότι γενικώς (το είπε, δεν είναι αστείο...) οι μεγάλες επιδημίες ξεσπούν με Δημοκρατικούς προέδρους. (ΑΚΟΥΣΤΕ ΤΗΝ να λέει ότι το πρόβλημα της Αμερικής είναι ότι "δεν υπάρχουν πια αρκετοί πλούσιοι" )

Αυτό είναι το κατάντημα των Ρεπουμπλικανών, ανύπαρκτων ουσιαστικά σήμερα στη διαμόρφωση της εθνικής ατζέντας των ΗΠΑ, περιορισμένων σε μάχες οπισθοφυλακών και ιδεολογικής καθαρότητας, αποκομμένων εντελώς από τις πραγματικές προτεραιότητες της χώρας και της κοινωνίας. Αλλά αυτά βέβαια συμβαίνουν, πολύ μακριά, πέρα από τον Ατλαντικό.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Βίκυ: "Πολύ μακριά" αλλά κι όμως...τόσο κοντά...!

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ