Έχουμε αρχίσει να το εμπεδώνουμε. Λεφτά δεν υπάρχουν. Και ένα πλήθος από ωραίες πρωτοβουλίες, που θα μπορούσε να σκεφθεί μια νέα κυβέρνηση, είναι απλώς αδύνατες χωρίς σύνδεση με τα δημόσια ταμεία, χωρίς επένδυση από το κράτος. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η πολιτική τελείωσε. Μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις μπορούν να μην έχουν κόστος. Ακόμη περισσότερο: μεγάλης σημασίας πολιτικές αποφάσεις, που να βοηθούν την εξυγίανση και τη μεταρρύθμιση του κράτους, μπορούν να εξοικονομούν επιπλέον χρήματα.

Δεν είναι θεωρία. Οι ανακοινώσεις του υπουργείου Παιδείας για τους εκπαιδευτικούς είναι για την κυβέρνηση κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απόφαση ή μια θετική κίνηση σε έναν τομέα, έστω υψηλής προτεραιότητας. Είναι ένα πρότυπο. Ένα μοντέλο πολιτικής. Στις σημερινές δημοσιονομικές συνθήκες μπορεί να είναι και το μοναδικό ρεαλιστικό, εφικτό και εφαρμόσιμο μοντέλο πολιτικής.

Η λογική είναι απλή. Κάνει κανείς ό,τι μπορεί να κάνει. Και πράγματι υπάρχουν πολλά που είναι δυνατόν να προχωρήσουν, αμέσως και χωρίς λεφτά. Αρκεί να υπάρχει μια ειλημμένη πολιτική απόφαση.

Οι εκπαιδευτικοί δεν είναι ένα εύκολο σώμα, δεν είναι απλός ο χειρισμός μιας ομάδας ανθρώπων που έχει άμεση, καθημερινή επαφή και επιρροή με τους μαθητές και τις οικογένειές τους, δηλαδή τους πάντες. Η έκταση της επαφής είναι και το μέτρο της πολιτικής επιρροής τους.

Οι αποφάσεις τους, η στάση τους έχει άμεσο και μαζικό κοινωνικό αντίκτυπο, έχει επίσης άμεσο αντίκτυπο στη ζωή όλων των ελληνικών νοικοκυριών, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμπλέκονται, επηρέαζονται και πάντως έχουν επαφή (και, φυσικά, γνώμη) για το χώρο της Παιδείας – από τους παιδικούς σταθμούς μέχρι τα πανεπιστήμια.

Το βασικό μέτρο είναι ξεκάθαρο. Όχι άλλο στη λογική των αποσπάσεων. Το μέτρο είχε εκφυλιστεί στην ακραία εκδοχή του φαβοριτισμού και του διοικητικού παραλογισμού. Σε μια συναλλγή απεχθή για τη διάρκεια, την εμβέλεια και τη γενική συνενοχή για τη διαιώνισή της, χιλιάδες δάσκαλοι και καθηγητές μετακινούνταν σε γραφεία από τα σχολεία. Από την επαρχία προς τα κέντρα.

Και, ταυτόχρονα, διατηρούσαν τη μοριοδότηση σαν να βρίσκονταν στα σύνορα. Θεωρητικώς στην Τήλο, πρακτικώς στο JK. Και τα μόρια, μόρια. Σε τρία χρόνια, ο “αποσπασμένος για τις ανάγκες της υπηρεσίας” είχε προβάδισμα έναντι εκείνου που υπηρετούσε, ας πούμε, στην Κω ή την Έδεσσα, ή ένα χωριό στα Γιάννενα – όχι πίνοντας φρέντο απέναντι από το παλιό κτίριο της Μητροπόλεως αλλά στην παραγματική εκπαιδευτική υπηρεσία.

Σιγά το θέμα, θα πείτε. Έχει τέτοια χιλιάδες η ελληνική διοίκηση. Δεν είναι έτσι. Για τρεις λόγους. Πρώτον, γιατί σε τέτοια έκταση, δεν είναι πολλά και γιατί από κάπου έπρεπε να γίνει η αρχή, και να' τη που γίνεται. Δεύτερον, γιατί η δικαιοσύνη φτιάχνει τη δυναμική της κι όταν κάτι κάπου, και μάλιστα σε μεγάλη κλίμακα, αποκαθίσταται είναι δύσκολο να αντέξει η ίδια παθογένεια σε άλλους χώρους, που στερούνται τη νομιμοποιητική λογική του “βρε αδερφέ, παντού τα ίδια γίνονται”.

Το τρίτο και τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Δεν πρόκειται απλώς για μια διοικητική μεταβολή προς μια πιο εύρυθμη λειτουργία του συστήματος. Δεν πρόκειται καν για μια κατάργηση προνομίων μιας υπαλληλικής ελίτ. Το προνόμιο δεν ανήκε μόνον στους προνομιούχους. Ανήκε κατεξοχήν στους διανομείς του. Δηλαδή, στην πολιτική ελίτ.

Η εκάστοτε ηγεσία του υπουργείου Παιδείας, το εκάστοτε κυβερνών κόμμα είχε το σύστημα των αποσπάσεων για να διανέμει ένα μπόνους εξουσίας (χαμηλού επιπέδου αλλά μεγάλης έκτασης) στα κομματικά ή προσωπικά του δίκτυα. Όλοι ήθελαν ένα τέτοιο ρουσφετάκι, ήταν μικρό, ήταν εύκολο και ήταν πολύτιμο για τους προσωπικούς και κομματικούς μηχανισμούς.

Κανείς δεν θα έλεγε τίποτα αν η κατάσταση συνεχιζόταν. Δεν υπήρχε κάποιο πρακτικό αδιέξοδο, όπως ας πούμε στην οικονομία. Το σάπιο σύστημα μπορούσε ακόμη να επιβιώσει. Και μια πολιτική ηγεσία απεμπολεί οικειοθελώς ένα κεκτημένο ισχύος, ένα μπόνους εξουσίας.

Γι' αυτό, το θέμα δεν είναι οι εκπαιδευτικοί ή οι αποσπάσεις. Το θέμα είναι το πρότυπο που προβάλλει. Προς την κοινωνία, αλλά (εξίσου καίριο) προς την ίδια την κυβέρνηση.

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

Γιάννης: Πολύ εύστοχη ανάλυση. Μακάρι να επεκταθεί και σε άλλους τομείς η κοινή λογική και μακάρι ο κόσμος να καταλάβει πόσο σημαντική είναι για όλους μας.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Κωνσταντίνα: Πολύ σωστά όλα αυτά, αλλά στην περίπτωση που φύγουν όλοι οι αποσπασμένοι από τα γραφεία (γιατί πλέον ο αριθμός των μορίων δεν θα είναι συμφέρων), ποιος θα μείνει εκει; 'Η μήπως το κάνουν για να διορίσουν πράσινους διοικητικούς υπαλλήλους; Αν βέβαια βρουν τα λεφτά με την κρίση που υπάρχει... Με την πολιτική και τους πολιτικούς πρέπει πάντα να είσαι επιφυλακτικος.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Αντώνης: Καλό είναι να σκεφτόμαστε πριν "ευλογήσουμε" τις πράξεις της κυβέρνησης. Γιατί εμένα στη θεωρία μου φαίνεται πολύ σωστό και δίκαιο αλλά δεν μας λέει κανένας από εσάς (κυβέρνηση και"λιβανιστές") πως θα αναπληρωθούν τα πραγματικά ΄διοικητικά κενά κενά στα οποία απασχολούνται οι αποσπασμένοι εκπαιδευτικοί; με διοικητικούς; Και αν ναι, αυτοί δεν θα πληρώνονται;

Αφήστε λοιπόν πρώτα να δούμε πως θα ξεμπλέξουν το κουβάρι οι φωστήρες του ΥΠΕΠΘ (συγγγνώμη, Υπουργείο Παιδείας Δια βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων - το πρώτο πράγμα που άλλαξαν παναθεμά τους λες και αυτό τους μάρανε) και τα ξαναλέμε.
Πάντως στα 15 χρόνια που είμαι εκπαιδευτικός, έχω βαρεθεί να ακούω για "τομές" στο κακόμοιρο σώμα της Ελληνικής Παιδείας. Επιτρέψτε μου λοιπόν να τρέφω πολλές αμφιβολίες για την ικανότητα των εκάστοτε "χειρούργων".

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Αλέξανδρος: Ως εκπαιδευτικός (και αποσπασμένος) συμφωνώ απόλυτα...

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Σπύρος: Ο ορθολογισμός με ή χωρίς εισαγωγικά στη διαχείρηση του προσωπικού είναι το ένα ζητούμενο αλλά το βασικώτερο είναι η προσφορά στο κόσμο αυτών για τα οποία μας έχουν διορίσει. Το θέμα είναι ποιος θα το αποφασίσει και ποιός θα το εφαρμόσει. Συμφωνώ απόλυτα και με το καθεστώς της "λογικής" της απόσπασης αλλά και με το να μην έχει μονάδες μετάθεσης της οργανικής ο αποσπασμένος αλλά τις μονάδες μετάθεσης της θέσης.
Ένα άλλο θέμα επίσης είναι και "ο μπάρμπας της Κορώνης" που θες από ματαιοδοξία θες από παρερμήνευση του ρόλου του, κάποιους εξυπηρετεί στο όνομα του "να βοηθηθεί ο συνάδελφος" και κάποιους άλλους τους αγνοεί.
Ένα άλλο ζήτημα είναι ότι όλοι μα όλοι εκλοκιγεύουμε τις σκέψεις και τις πράξεις μας και έτσι "καλά ο χορός κρατεί".
Πάντως πολλοί είμαστε δύσπιστοι για το όποιο εγχείρημα ακόμα και αυτό που έχει λογική και εξυπηρετεί το κοινωνικό σύνολο.
Θα δούμε. Αλλά μόνο με καταγγελτικό λόγο και χωρίς προτάσεις από το σώμα που εκφράζεται με τα συνδικαλιστικά όργανα, τα πράγματα δεν πάνε και πολύ παραπέρα.
Κατα τα άλλα θα αναλλωνόμαστε σ' αυτά τα e-πηγαδάκια (blogs, chat, fora κλπ διαδικτυακά),σαν εκείνα τα παλιά στην Ομόνοια και στη Κάννιγγος
Καλό σας βράδυ, ευχαριστώ για την υπομονή σας να διαβάσετε τα όσα παραπάνω έγραψα.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

Νεφέλη : Συμφωνώ απόλυτα ότι το ''θέμα είναι το πρότυπο" που προβάλει μια πολιτική ηγεσία. Στην περίπτωση του Υπουργείου Παιδείας το πρότυπο που προβλήθηκε εχθές 4-12-09 είναι ότι παρά τις διακηρύξεις περί διαφάνειας και αξιοκρατίας, παρά την καταδίκη της ρουσφετολογίας, ένας νεοδιόριστος εκπαιδευτικός των Κυκλάδων μπορεί να αποσπαστεί σχεδόν αμέσως μετά το διορισμό του στο Γραφείο του Προέδρου της Βουλής.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:

E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ