Προεδρική εκλογή: η συνταγματική ακροβασία και η θεσμική υποκρισία

Τετάρτη, 22/07/2009 10:12

Δεν προκαλεί εντύπωση ότι η κυβέρνηση επιχειρεί να αναδείξει σε κεντρικό θέμα της πολιτικής ατζέντας το ζήτημα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας. Άλλωστε είναι η μόνη προσθήκη στην πολιτική συγκυρία από την περίοδο των ευρωεκλογών. Και με ό,τι υπήρχε σε εκείνη την ατζέντα, το είδε το αποτέλεσμα και ήταν μαύρο.


Το ερώτημα είναι ποιο λόγο, άραγε, έχουν οι πολίτες να συγκινηθούν από το εγχείρημα. Και, επίσης, ποιο λόγο έχουν τα μέσα ενημέρωσης, στο μέτρο που διαμεσολαβούν τη σχέση των πολιτών με τα γεγονότα, να ακολουθήσουν αυτή την ιεράρχηση, ή και να συμπράξουν στη νομιμοποίησή της.


Η θέση του ΠΑΣΟΚ ότι θα προκαλέσει εκλογές σε κάθε περίπτωση προφανώς συνάδει με τον τύπο μόνο και όχι με το πνεύμα του Συντάγματος. Αλλά είναι μια πρακτική γνωστή από το παρελθόν και λαμβανόταν έως τώρα ως ένα από τα δεδομένα, τους κανόνες του πολιτικού παιχνιδιού στην Ελλάδα.

Η προκαταβολική δήλωση ότι θα καταψηφιστεί οποιοσδήποτε υποψήφιος, ώστε να οδηγηθεί η χώρα στις κάλπες, μπορεί να είναι συνταγματικά θεμιτή, μπορεί να είναι πολιτικά επιβεβλημένη, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι θα αποδειχθεί διαδικαστικά προβληματική στην πράξη.

Η κυβέρνηση έχει κάθε λόγο να επιχειρήσει να σύρει τα πράγματα έως εκεί – θα έλεγα να συρθεί έως εκεί ξέπνοη ως την ύστατη ελπίδα της. Και να χρεώσει στο ΠΑΣΟΚ την προσφυγή στις κάλπες, να το φθείρει με την εικόνα των βουλευτών του να ψηφίζουν κατά κάποιου υποψηφίου που έχει ήδη βρει ή θα εμπνευσθεί έως τότε. Ο υποψήφιος αυτός είτε θα είναι ο δημοφιλής Κάρολος Παπούλιας, ή θα προέρχεται ασφαλώς από το ΠΑΣΟΚ ή την Αριστερά – έτσι ώστε να μεγιστοποιηθεί το κόστος.


Για το ΠΑΣΟΚ είναι ένα δίκαιο τίμημα αυτό που θα καταβάλει. Είναι το τίμημα για την ευθύνη που φέρει για το γεγονός ότι δεν αποσυνέδεσε την ανάδειξη Προέδρου από την προσφυγή στις κάλπες κατά την εξαιρετικά εκτεταμένη (αλλά όχι αντίστοιχα ουσιαστική) αναθεώρηση του Συντάγματος το 2001.

Όταν το διεκδίκησε, στην επόμενη αναθεώρηση που ολοκληρώθηκε το 2008, φυσικά ήταν η Νέα Δημοκρατία που το αρνήθηκε. Ποια Νέα Δημοκρατία; Αυτή που σήμερα κόπτεται υπέρ της αποσύνδεσης και εμφανίζει τα επιχειρήματα του ΠΑΣΟΚ για να το εκθέσει, λησμονώντας ότι, εάν τα έβρισκε τόσο, μα τόσο, πειστικά, θα μπορούσε απλούστατα να τα έχει υιοθετήσει.

Για τον πολίτη, τα πράγματα είναι πιο απλά. Κανένα από τα δύο μεγάλα κόμματα, όταν βρίσκεται στην κυβέρνηση κι όταν έχει τον πρώτο λόγο σε μια συνταγματική αναθεώρηση, δεν απεμπολεί τη δυνατότητα να προκαλεί εκλογές, εφόσον βρεθεί στην αντιπολίτευση. Άλλωστε, είναι και ο μόνος τρόπος που έχει στη διάθεσή της μια αντιπολίτευση για να επιβάλει εκλογές.


Επομένως, το επιχείρημα του ΠΑΣΟΚ θα κριθεί λιγότερο στο πεδίο της συνταγματικής συνέπειας (όπου χάνει) και πρωτίστως στο επίπεδο της δυνατότητάς του να πείσει το εκλογικό σώμα ότι η κατάσταση της χώρας είναι πράγματι τέτοια ώστε να δικαιολογείται μια συνταγματική ακροβασία.


Απέναντι σε αυτό το επιχείρημα, που άλλο δεν υπάρχει, αναρωτιέται εύλογα ο πολίτης ποια είναι η απάντηση της κυβέρνησης. Ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα της διατάραξης της κυβερνητικής ομαλότητας; Έχει μήπως η κυβέρνηση δρομολογήσει κάποιο σχέδιο, κάποιες πολιτικές, κάποιες δράσεις (αόρατες έως τώρα) που η βίαιη διακοπή τους λόγω των εκλογών θα κόστιζε στη χώρα;

Αυτό άλλωστε είναι και το κεντρικό πρόβλημα της κυβέρνησης. Ότι η διακυβέρνησή της δεν εστιάζεται σε κάποιο στόχο, δεν έχει διαδρομή και προσδιορισμένη κατάληξη για τη χώρα. Είναι ακραία συγκυριακή και ακραία διαχειριστική.

Και μια τέτοια πολιτική, πέρα από τα ζητήματα αρχών, που μεταπίπτουν σε θεσμική υποκρισία, πολύ λίγο δικαιολογεί την άρνηση της κάλπης.
 

ΣΧΟΛΙΑ

Δεν υπάρχουν καταχωρημένα σχόλια για το άρθρο.

iwn1998: Να το δούμε και αλλιώς; Το ότι πρέπει να πάμε πιθανόν στις κάλπες δικαιολογεί τη θεσμική υποκρισία; Και ποιός εγγυάται ότι αυτοί που θέλουν να πάνε στις κάλπες δεν είναι το ίδιο συγκυριακοί και χωρίς ουσιαστικά πλάνα, αλλά μόνο με σλόγκαν πράσινης ανάπτυξης και άλλων τέτοιων που ωραία και όμορφα είναι αν τα μελετούμε προς εφαρμογή και όχι σαν αλιευτικά προεκλογικά δολώματα και κλισέ για ντόρο τόνωσης της διαφορετικότητάς μας; Και ποιός εγγυάται ότι η γρήγορη προσφυγή στις κάλπες θα δώσει λύσεις σε τριακονταετή διαχειριστική δυσπραξία και αναπτυξιακή ελλειματικότητα της εκτελεστικής εξουσίας τησ χώρας μας;

Και μια ακόμα πτυχή του θέματος, ανάποδα αυτή τη φορά...Για ποιούς θεσμούς κόπτόμεθα, όταν κάναμε τη λεγόμενη Προεδρευομένη Δημοκρατία ένα διακοσμητικό θεσμό απογυμνωμένο από το ρυθμιστικό του ρόλο, με αποτέλεσμα η εκτελεστική εξουσία εν πολλοίς να κυβερνά "ελέω Θεού" μεταξύ διαδοχικών εκλογών;
ΑΠΑΝΤΗΣΗ
ΟΝΟΜΑ
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ
Ακύρωση

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

ΟΝΟΜΑ:
E-MAIL (ΓΙΑ ΕΠΑΛΗΘΕΥΣΗ)
ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ
ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΧΟΛΙΟΥ

Ο Σφυγμός της Μέρας

Και στο ραδιόφωνο κάθε Σάββατο 10 με 12 στον

και στο

 

Blog Talk

 

 

Προκήρυξη για ... σκέψεις

 

Οι πρώτες σελίδες

Ο οικονομικός τύπος

Οι αθλητικές εφημερίδες

 Αξίζει να διαβάσετε

Συναρπαστική και διαφωτιστική για το πώς λειτουργούν οι αγορές αφήγηση του Ελληνοαμερικανού που επί χρόνια προειδοποιούσε για το μεγαλύτερο σκάνδαλο στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, την "πυραμίδα Madoff", από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος  

 


Νέο τεύχος

Η Ευρώπη των 27

μια εκπομπή του Κώστα Αργυρού

ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΣΕΛΙΔΑΣ